tag:blogger.com,1999:blog-71360760137011442392011-08-04T20:45:49.260-07:00Би агуу, чи агуу Бидний дунд орших Тэнгэр агуу Бурхны энгээр бусдыг хайрлан Газартаан шүтэж амьдарнам би...Гүнжээhttp://www.blogger.com/profile/04970686170878589580noreply@blogger.comBlogger291100tag:blogger.com,1999:blog-7136076013701144239.post-51441284115675545992008-05-15T03:07:00.000-07:002008-05-15T04:00:30.154-07:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family: arial; color: rgb(0, 0, 0);">Монголчууд маань улам л хөгжиж байна, монгол улс маань дэвжин дээшилж байна гэж ярьдаг. Худлаа байхгүй юу... Юуун хөгжил. Аливаа улсын хөгжлийн үзүүлэлтийг нэг хүнд ногдох дотоодын нийт бүтээгдэхүүний хэмжээгээр үнэлдэг үе ард хоцорч хувь хүний хөгжлийн үзүүлэлтээр хэмждэг болсон. Гэтэл хөгжсөн монгол хүн хаана байна аа? Баримт дурдъя даа. </span><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(0, 0, 0);"></span><br /><br /><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-weight: bold;">Баримт 1. ХОШИН МОНГОЛ</span></span><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(0, 0, 0);">Сүүлийн нэг сард би хошин шогийн гурван ч тоглолт, Тэнгист 4 удаа кино үзжээ. Манайхан үзвэр үзэж, сэтгэлийн цэнгэл эдлэх гэж ордог юм уу? харанхуйд хоол идэх гэж ордог юм уу? үнэндээ ойлгоогүй. Андтайгаа, амраг хайрттайгаа, аав ээжтэйгээ амралтын өдрөөр аль нэг газар хоолонд орчоод, дараа нь тоглолт үзэж алжаалаа тайлмаар байдаг, гэтэл хажууд нэг хүн хуушуур идээд л, нялх хүүхэд нь уйлаад л ...ямар тамтай гээч? Би лав ээж болчихоод хүүхдээ лав гурван нас хүртэл нь тийм газар дагуулж очихгүйгээр шийдсэн. Ёстой хошин байгаа биз?<br /><br /><br /></span><span style="font-family: arial; color: rgb(0, 0, 0);"></span><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-weight: bold;">Баримт 2. ХОГИЙН МОНГОЛ</span></span><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(0, 0, 0);">Биеэ авч явах соёл, хүнтэй мэндлэх, танилцахаас эхлээд л өөрийгөө хөгжүүлэх энэ тэр гээд зүсэн зүйлийн сургалт байнга явагдаж, тэр болгонд хүмүүс хар мянгаараа л сурч харагдахын. Гэтэл тэр хувийн соёл нь хаана байна аа? Жишээ нь, месенжерт хэд хэдэн танихгүй нэр, хаяг орж ирэв ээ? Шууд л танилцах уу, чи их хөөрхөн юм гэнэ. Гэтэл хүнтэй танилцах хүн чинь эхлээд өөрийнхөө нэр, ажлаа, зорилгоо хэлээд дараа нь хүн байцаадаг байгаа даа. Өөрт нь мэдээлэл хэрэгтэй, өөрөө л юм мэдэж байвал бусад хүнийг хүндэтгэх гэсэн зүйл тархи, зүрхэнд нь огтхон ч алга. Ажил ихтэй байна гэж бичсээр байхад л дайраад ороод ирнэ. Тэднээс нуугдаж, invisible байж болно л доо. Гэтэл би месенжэртээ ил тод, дархан эрхтэй харагдаж баймаар санагдахын...<br /><br /><br /></span><span style="font-family: arial; color: rgb(0, 0, 0);"></span><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-weight: bold;">Баримт 3. МЭДДЭГГҮЙГЭЭ МЭДДЭГГҮЙ МОНГОЛ</span></span><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(0, 0, 0);">Ажлын шаардлагаар нийслэл хотод байдаг лавлахуудаас мэдээлэл авах хэрэг гарав. 1950 руу залгалаа. </span><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(0, 0, 0);">- Байна уу, сайн байна уу? 1-р сургуулийн урд байдаг Чо бөрт төвийн жижүүрийн утсыг хэлж өгөөч?</span><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(0, 0, 0);">- Хаана байдаг гэнэ ээ? </span><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(0, 0, 0);">- 1-р сургуулийн урд</span><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(0, 0, 0);">- Ямар газар гэнэ ээ?</span><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(0, 0, 0);">- Чо бөрт. Одоо Чонон бөрт гэдэг болсон байна лээ</span><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(0, 0, 0);">/мөнгө урссаар л..../<br /><br /></span><span style="font-family: arial; color: rgb(0, 0, 0);"></span><span style="font-family: arial; color: rgb(0, 0, 0); font-weight: bold;">Дараагийнх. 109 рүү залгав. </span><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(0, 0, 0);">- Байна уу, сайн байна уу? Ардчиллын ордны утсыг хэлж өгөөч?</span><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(0, 0, 0);">- 5555555555</span><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(0, 0, 0);">- /Залгав/ Энэ ардчиллын ордон мөн үү?</span><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(0, 0, 0);">- Үгүй ээ, Ардчилсан нам байна<br />- Уучлаарай....<br /><br /></span><span style="font-family: arial; color: rgb(0, 0, 0);"></span><span style="font-family: arial; color: rgb(0, 0, 0);"></span><span style="font-family: arial; color: rgb(0, 0, 0); font-weight: bold;">Дахиад л залгав. </span><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(0, 0, 0);">- Байна уу? Од плаза-гийн утсыг хэлж өгөөч?</span><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(0, 0, 0);">- Хаана байдаг юм бэ?</span><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(0, 0, 0);">- Харин хаана байдгийг би танай лавлахаас мэдэх гэсэн юм?</span><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(0, 0, 0);">- Та утсыг нь мэдэхгүй биз?</span><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(0, 0, 0);">/хэ хэ хэ/ би юм хэлж чадсангүй инээв... Уг нь би лавлах руу ярилаа гэж бодтол...</span><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(0, 0, 0);"></span><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(0, 0, 0);">Хамгийн гол нь мэдэхгүй байгаа бол энэ газрууд хаалгаа эртэхн шиг барих хэрэгтэй. Хүний мөнгийг дэмий үрж яанам бэ? Эсвэл мэдэхгүй байгаа ажилтнаа шууд халах хэрэгтэй ш тээ. </span><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(0, 0, 0);"></span><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(0, 0, 0);">Бас нэг хошин жишээ... Би өөрөө сэтгүүлч хүн. Гэхдээ лав ТВ9 телевизийн сэтгүүлчээс илүү ёс зүйтэй гэдгээ мэднэ. </span><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(0, 0, 0);"></span><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(0, 0, 0);">- Байна уу, ТВ9 телевизийн мэдээллийн алба уу?</span><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(0, 0, 0);"> - Тийм байна</span><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(0, 0, 0);"> - Би хэрэгтэй мэдээлэл өгөх гэсэн юм аа. Монгол улсыг цөлжилтөөс хамгаалах зорилгоор Булган аймгийн Баяннуур суманд 10,000 мод тарих ажлыг эхлүүлэхээр 80 гаруй оюутан залуус явж байгаа юм аа. Энэ талаар олон нийтэд мэдээлэх гэсэн юм.</span><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(0, 0, 0);"> - Наадах чинь хэний Пиар вэ? Улсын их хурлын гишүүн мишүүн явж байгаа юм уу?</span><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(0, 0, 0);"> - Хэний ч пиар биш. Ямар ч гишүүн яваагүй. Төрийн бус байгууллага, оюутнууд явж байгаа юм. Эх оронд маань тустай сайн үйлс болохоор та бүхнийг ирж энэ ажлыг сурталчилж өгөөрэй гэх гэсэн юм?</span><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(0, 0, 0);">- За одоохон... /нэлээн удав. Цаанаа хүмүүстэй яриад байгаа бололтой. Миний гар утасны нэгж явсаар л.../</span><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(0, 0, 0);">- Байна уу?</span><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(0, 0, 0);">- Байна байна</span><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(0, 0, 0);">- Та дахиад ярь даа....</span><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(0, 0, 0);"></span><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(0, 0, 0);">Ёо ёо хэлэх үг олдсонгүй....<br /><br /></span><span style="font-family: arial; color: rgb(0, 0, 0);"></span><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-weight: bold;">Баримт 4. БҮДҮҮЛЭГ МОНГОЛ</span></span><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(0, 0, 0);">Үсээ засуулахаар Улаанбаатар зочид буудал руу очлоо. Хүн ихтэй байсан учир хүлээж байх зуураа хумсаа янзлуулъя гэж бодоод маникюр руу нь дөхлөө. Хумсаа янзлуулахаар суулаа.</span><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(0, 0, 0);">Тэгсэн чинь хумсаа будсан хуучин лакыг маань арилгаж чаддаггүй ээ. Хуурайдаж чаддаггүй ээ. Үзүүрийг нь будуулах гэтэл бүүр аймаар болгож орхив. За яахав, шинэ ажилтан юм байлгүй гэж гүрийгээд сууж байтал хумсны махыг нь авч байгаа нь гээд арьс зүсэж орхидог байгаа. Үнэхээр тэссэнгүй.</span><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(0, 0, 0);">- Миниий дүү гэртээ ээж, эгчийнхээ хумсыг янзалж сайн дадлага хийж бай</span><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(0, 0, 0);">- Харин тийм ээ. Саяхнаас ажиллаж байгаа юм</span><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(0, 0, 0);">Би түүнээс уучлаарай гэдэг үг сонссонгүй. Ёстой бүдүүлэг монгол...<br /><br />Гудамжинд явж байгаа 2 залуу зөрөхдөө санаандгүй шүргэлцэж орхивол уучлалт гуйхын оронд шууд зодолдоно. Хурдтай явж буй автобусанд зогсоогоороо явж байхдаа ухасхийлтэнд нь өөрийн эрхгүй өмнө байгаа хүнээ шүргэчихвэл - Чи галзуу юм уу гэнэ. Цагаа барих гэж хэт хурдалж байгаа жолоочийн өмнөөс би өөрөө тэр хүнийг шүргэчихсэн юм шиг уучлалт гуйна.<br /><br />За тэгээд монголоор дүүрэн бүдүүлгүүд байхад би юунаас нь дутахав гэж бодоод адилхан байхаар шийдлээ. Тэгээд над руу залгасан хэний ч утсыг авахгүй 2 сар болов /яахав ингэснээрээ би илүү тэнэг гэдгээ харуулж байна л даа/ Гэхдээ яадгийн... Зөрүүдэлмээр санагдаад...<br /></span><span style="font-family: arial; color: rgb(0, 0, 0);"> </span><br /><span style="font-family: arial;"> </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7136076013701144239-5144128411567554599?l=gunjeehei.blogspot.com' alt='' /></div>Гүнжээhttp://www.blogger.com/profile/04970686170878589580noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7136076013701144239.post-77612013947590496432008-04-19T23:44:00.000-07:002008-04-19T23:45:47.658-07:00<div align="justify"><span style="font-family:arial;"> <span style="color:#000000;">Зоргоороо амьдарсан гэж гайхуулах зүйл надад алга аа. Учир нь зовлонг жаргалаас илүү эдэлсэн байнам би. Зогсоо зайгүй нулимс амталсан гэвэл бас л худлаа. Зогистолоо ууж, наргиж байснаа хаана, хэнээс нуух билээ. Санаан зоргоор амьдрахыг хүслээ ч болдоггүй “тавилан”-г яанам би. Салдаггүй сэтгэл гэж итгэлээ ч сарнидаг “төөрөг”-ийг бас яалтай. Сүүгээ хөхөж өсдөг нь л үнэн “хувь заяа” юм байна. Сүүдэрт нь гээгдэж үлддэг нь аргагүй амьдралын “жам” юм байна. </span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7136076013701144239-7761201394759049643?l=gunjeehei.blogspot.com' alt='' /></div>Гүнжээhttp://www.blogger.com/profile/04970686170878589580noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7136076013701144239.post-37531279076298975882008-04-19T23:41:00.000-07:002008-04-19T23:44:23.618-07:00<div align="justify"><span style="font-family:arial;color:#000000;"> Итгэл бол хүн чанарын нэг шалгуур, ёс суртахуун ёс зүйн нэн чухал хэмжүүр. Итгэл бол аугаа их хүч. Хайр сэтгэл, гэр бүл итгэл дээр оршин тогтнож батжин бэхжинэ. Хиргүй тунгалаг итгэлтэй гэр бүл хэврэг эмзэг байдаггүй ээ. Хүмүүний харилцаа, үерхэл нөхөрлөл мөн л итгэл дээр суурилна. Хүн, хүндээ хэдийчинээ гүн итгэлтэй байна үерхэл нөхөрлөл төдийчинээ бат бэх. Бие биедээ итгэнэ гэдэг хүн ёсны хамгийн ариун нандин бат холбоос билээ. Итгэл нь үл үзэгдэх мөртлөө үл тасрах сэтгэлийн учигаар хүмүүсийг гагнан холбож өгдөг юм. Итгэж болох нөхөр энэ хорвоогийн бүхнээс үнэт эрдэнэс лугаа ховор эрхэм хүн. “Бүх зүйлээ ярьж болох тэр итгэлт хүн миний нөхөр мөн”.<br /><br /> Ажил хэрэгч харилцаа, арилжаа наймаа бүгд харилцан итгэлцэл дээр буурь сууриа засч, буурьтай суурьтай, үр өгөөжтэй хөгжинө. Итгэл олсон найдвартай түнш ажил төрөл, амжилт ололтын чинь бат бэх тулгуур байдаг болохоор өөрөө ч тэдний итгэлийг нь хотойлгүй дааж, хос хоёр багана шиг бие биенээ түшин тогт. Хүүхэд залуус та нар юуны урьд өөртөө итгэлтэй бай. Санаандаа багтаасан бардам итгэлтэй хүн санасан зорьсондоо баттай хүрнэ. Үүнд эргэлзэх хэрэггүй. Итгэл үгүй бол амжилт үгүй. Итгэл дутуу бол амжилт мөн дутуу. Чадна гэсэн гүн итгэлтэй хүнд цаана нь гарах чадал эрч хуран хуримтлагдаж байдаг юм. Хүч чадвартаа итгэ. Өөрийгөө аль ч цагт дутуу дулимаг бүү үнэл. Би заавал чадна гэсэн итгэлийн дөлөө бадраан байж давшгүйг давж, гэтлэшгүйг гэтлэж, төсөөлшгүйг бүтээж, шинийг нээж, шилдэгийг туурвина. Чамд заяасан төрөлх ухаан, төгс чадвар, дотоод эрчим хүч яндашгүй дундаршгүй болохоор бүрэн итгэлтэйгээр зориглон, бүтээлч хичээлттэйгээр зүтгэвээс холын хол, хүрч чадахгүй мэт төсөөлөгдөж байсан өндөр оргилдоо мацан гарч магад дөнгөнө.Өөртөө итгэлтэй байх нь үнэхээр чухал. Түүнээсээ дутуугүйгээр бусдад итгэх хэрэгтэй. Хүнд итгэж явах их сайхан, хүмүүсийн итгэлийг хүлээнэ гэдэг бүр ч сайхан. Бусдад итгэдэггүй хүн өөрийгөө тарчлаан тамлаж, сэтгэлийн мөнхийн зовлонг эдлэж байдаг юм.<br /><br /> Итгэж дотноссон нөхөрсөг харилцаанаас илүү ариун барилдлага байдаггүй. Дарга байна уу, цэрэг байна уу нөхөрлөлд дээр дорын ялгаа хамаагүй. Нөхөрлөл эрх тэгш байдал, харилцан итгэлцлийг л эрхэмлэдэг. “Бидэнд найз нөхдийн туслалцаа хэрэгтэй гэхээсээ, түүнийг авах итгэл илүү чухал”. Итгэлт нөхрөөс үгээ хэзээ ч бүү нуу. Сэтгэлээ уудлан ярьсан яриа итгэлийг улам батжуулна. Ямар нэг зүйл нуугаад байгаа нь мэдрэгдэх мөртлөө үг яриагүй цэрвэж дөлөх нь гүн итгэлт нөхдийн халуун сэтгэл рүү үл итгэлцлийн хүйтэн салхи сэвэлзүүлэх осолтойг сана. Итгэлгүй хүнтэй үг бүү ярь. Өрцнийхөө чанадад далд хадгалах итгэж ярьсан яриаг ил гарган цацагч итгэлийг хөсөрдүүлэн шавхайд хутгана. Ийм итгэлгүй хүнээс их холуур дөлж тойрч яв. Итгэлийг хөсөрдүүлэгчтэй эргээд холбогдох хэрэггүй. Өөрөөсөө ч нуух нь холгүй нандин бүхнийг өөрт чинь итгэж хуучилсан бол өнө мөнхөд нууцлан нямбайлан хадгал. Бусдад огт хэлж болохгүй шүү гэж орь ганц чамд итгэн хэлсэн үгийг оготоно шиг чимээгүй хадгал. Ярьдаг оготоно байдаг гэж сонсоогүй биз дээ?За гэвэл ёогүй итгэлт хүмүүстэй заяа холбон хамтарч ажилла. Итгэлт хүмүүстэй гар сэтгэл нийлэн ажиллаж байгаа хүн төлөвлөснөө төвөггүй хэрэгжүүлж чадна. Нөхдийнхөө авьяас чадварт өчүүхэн ч эргэлздэггүй бол тэдэндээ бүрэн дүүрэн итгэх хэрэгтэй. Тэгэхдээ, “итгэ гэхдээ шалга” гэдэг зарчмыг орхиж болохгүй.<br /><br /> Шалгалтыг чинь амжилттай давж итгэлийг чинь олсон бат итгэлт нөхөддөө итгэл найдварыг бүрэн дүүрэн хүлээлгэ. Ийм нөхөд чинь өөрсдийн замаар явж, хүссэнээ чадварлаг хийж байхдаа жаргалтай байдаг юм. Тэрхүү аз жаргалыг тэнцүүхэн хуваалцагч нь мэдээж чи өөрөө. Бүтээлч хүмүүсийн амжилтын үндэс нь бүгдийг өөртөө итгүүлж чаддагт байдаг. Ажил хэргийн амжилтын оргилд хүрсэн хүмүүс өөрийн бодсон бодол, зорьсон зорилгодоо шууд итгэх эрмэлзэл тэмүүлэлдээ дүрэлзэн шатаж явдагийг би анзаарсан. Ийм итгэлээр жигүүрлэсэн хүмүүсийн өмнө бартаа саад, зовлон бэрхшээл тохиох боловч зогсоож чадах хаалт хориг байдаггүй юм. Тэд хийх гэснээ хийж, хүрэх гэсэндээ хүрч таарна. Байгаа бүхнийг тэр чигээр нь, үнэнээр нь улаан нүүрэн дээр нь хэлчихдэг хүн цөөн ч болов бий. Тийм хүмүүсийг үнэлэх хэрэгтэй. Эд нарт итгэж болно. Харин итгэлгүй хүний үгэнд бүү итгэ. “Таны алдааг илрүүлэгч дайсан түүнийг нуугч найзаас нэн илүү ач тустай” гэдгийг санаж яв. Бусдад итгэдэггүй хүн хардамтгай байдаг. “Хардамтгай хүмүүс жижигхэн зүйлийг том, одойчуудыг аварга хүмүүс, таамаглалыг үнэн болгож хувиргадаг тийм гаж дуран авайгаар цаг үргэлж дурандаж суудаг”.<br /><br /> Нэгэн ухаантан “Хардалт гэдэг бол ердөө омог бардамын тэнэг хүүхэд, эсхүл ухаангүй хүний өвчин юм” хэмээн тодорхойлжээ. Хардалтын тамлал нь хүмүүсийн тамлал дотроос хамгийн зовлонтой нь бөгөөд түүнийг учруулж буй хүнд өрөвдөх сэтгэл бүхнээс бага байдаг гэнэ. Хардалтын хорыг тайлагч шидэт ерөндөг нь итгэл билээ.Бусдад итгэхийн хамт бусдын итгэлийг найдвартай дааж амьдар. Хүн төрөлхтний түүх итгэл алдсан, итгэлийг хөсөрдүүлсэн, итгэл эвдсэн балгаар хэтэрхий баялаг. Итгэж найдаж явсан хүн нь итгэлийг эвдэн найдварын галыг бөхөөх нь үнэхээр аюултай. Итгэл алдах шиг муухай зүйл үгүй. Итгэл алдах нь дүрэлзэн бадарч байсан сэтгэлийн халуун гал руу хүйтэн ус, нойтон элс цацахтай адил. Итгэлийг буруугаар ашиглах нь итгэл алдахаас дутуугүй хортой. “Хамгийн зэвүү хүрмээр гэмт хэрэг бол нөхрийнхөө итгэлийг хортойгоор ашиглах явдал мөн”. Хүмүүс хэнд илүү итгэдэг вэ? Үнэнч хүн бусдын итгэлийг хялбархан олдог. Худал хуурмаг явдалтай хүн бусдын бат итгэлийг хүлээдэггүй. Шударга хүмүүс итгэл илүү хүлээдэг. Шударга бус хүнд итгэх нь чононд хонь хадгалуулсантай л адил. Итгэл даадаг хүн бүхнээс илүү үнэлгээтэй. Итгэлт хүндээ хамгийн чухал ажлаа даатгадаг нь хаа газрын нийтлэг ёс. Бусдын итгэлийг найдвартай хүлээнэ гэдэг хүнд өөрт нь байгаа зүйрлэх аргагүй үнэт баялаг. Хуурамчаар итгэгдэх шиг хуудуутай явдал үгүй. Хуурамч итгэл олсон зальтан хамгийн эгзэгтэй мөчид хамгийн хортойг үйлдэн холдон зайлна. Итгэсэн нөхөр инээсэн дайсан болох шиг аюултай зүйл байхгүй биз ээ. “Итгэл эвддэг найз хамгаас аюултай дайсан”. Чиний амьдралд хамгийн ойр дотны хүмүүс хэн бэ? Мэдээж хэрэг гэр бүлийнхэн чинь.<br /><br /> Хамгийн ойр дотны хүмүүстээ, өөрөөр хэлбэл гэр бүлийнхэндээ хамгаас илүү итгэх нь хамаагүй ухаалаг зан гэдгийг мэдэж ав. Итгэлт найз нөхдөөсөө үнэнийг сонсохыг бүү төвөгшөө. “Бүр найз нөхдөөсөө ч үнэнийг сонсохыг хүсдэггүй тийм дүлий годил найдваргүй” гэж хэлсэн ухаантны үг нэн сургамжтай. Ийм найдваргүй дүлий годил болчихгүйг хичээх нь онцгой чухал шүү. Өгөө авааны зарчим дээр бус үнэн сэтгэлийн итгэл дээр суурилсан үерхэл нөхөрлөл бат бэх, баттай найдвартай байна. “Баялгийг олж авахын тулд чамтай нөхөрлөх болсон тэр хүн чиний итгэлтэй найз биш, харин хамгаас аюултай дайсан байдаг”-ийг тань. Гагцхүү өөрийн хэргийг бүтээхийн тулд үнэг шиг зальдаж, хануур хорхой мэт наалдах олиггүй нөхдөд итгэлийн хаалгаа нээж өгвөл хожмын өдөр харамсаж үл барах хохирлыг амсана. Тэднээс болгоомжил. Итгэж үл болох нөхөрт дахин давтан дөнгүүлэх нь итгэмтгий хүний зан гэхээсээ дээд зэргийн хариуцлагагүй явдал гэдгийг ухаар. Найдваргүй гэдэг нь танигдсан, итгэх аргагүй хүн үүрдийн нөхөр чинь биш, зуурдын замын хань байсныг хожимдоогүй байхдаа ойлгож, зайгаа барин холд. Итгэл даадаг хүмүүс урамтай. Итгэл даадаг учраас би тэднийг үнэлдэг юм. Хүний итгэл дуусашгүй. Итгэл хамгийн сүүлд үхдэг гэсэн үг ч бий. Итгэл барагдан цөхрөх үе хүнд тохиож болох. Гэхдээ л итгэлийн үндэс нь хэзээд амьд үлддэг юм шүү. Үндэс нь үлдсэн болохоор дахин тордоод өгвөл итгэлийн турьхан яргуй цэцэг хатуу хөрсийг нэвтлэн цасан дороос цухуйх болно. Чамд үлдсэн хүсэл эрмэлзэл, итгэл найдвар чинь амжилтын замд хөтлөх бас нэг шинэ эхлэл байдагт итгээрэй!<br /><br />**************************************</span></div><div align="right"> </div><div align="right"><span style="font-family:courier new;color:#3333ff;"><strong>Хүмүүс ээ надад урам хайрла<br />Хүсэл зоригийг минь бадраах<br />Халуун дулаан итгэл хайрла....</strong></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7136076013701144239-3753127907629897588?l=gunjeehei.blogspot.com' alt='' /></div>Гүнжээhttp://www.blogger.com/profile/04970686170878589580noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-7136076013701144239.post-32576173527336006752008-04-19T23:09:00.000-07:002008-04-19T23:40:58.728-07:00<p align="justify"><span style="font-family:arial;color:#000000;">Нулимс минь аягандаа багтахгүй мэлмэрээд л<br />Нуугдсан гуниг сэтгэлийг шаналгах юм аа<br />Нуугаад ч яахав дээ, урьд нэгэнтэй амьдарч байснаа<br />Хэлээд ч яахав дээ, чамайг хайрласнаа<br /><br />Хавар эртийн яргуйг хугацаанаас нь өмнө хүлээдэг ээ<br />Харин чамайг би дахин дахин харъюу л гэсэн юм<br />Харцны чинь өмнө гундамгүй цэцэг шиг үлдьюү гэтэл<br />Хайр гэдэг далайнаасаа чи дуслыг ч өгөхгүй юм<br /><br />Хундагалж барьсан дарсны чинь амтанд халамцаж<br />Хувцас нимгэлэх хурууны чинь хөдөлгөөнд уярахдаа<br />Аргамжиж явсан сэтгэлийнхээ хүлээснээс алдуурч<br />Амандаа багтамгүй тансаг үгсийг чамд л гэж харамгүй хэлсиймаа<br /><br />Хүсэл тачаалын цэцэг хатаж байсныг сэргээж<br />Хүнд итгэхээс айдаг сэтгэлийг минь татахдаа<br />Хөлгүй орчлонгийн сар мэт тийм сайхан жаргалыг<br />Хөөргөн нэгэн бүсгүйд амтлуулснаа чи минь мэдээгүй л яваа даа...</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7136076013701144239-3257617352733600675?l=gunjeehei.blogspot.com' alt='' /></div>Гүнжээhttp://www.blogger.com/profile/04970686170878589580noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7136076013701144239.post-51846435618556789782008-04-14T01:30:00.000-07:002008-04-14T01:45:26.192-07:00<div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:100%;" ><span style="font-family: arial;">Амьдрал бол тэр чигээрээ эрсдэл.... Үнэн үг шүү.<br /><br /> Орчлонд мэндлээд тосож авсан тэр ертөнцөд муухай болоод сайхан зүйл үргэлж хосолж байдгийг мэдэрнэ. Овоо том болоод санаандгүй хийсэн үйл нь бусдад буруугаар ойлгогддог болохыг анзаарна. Идэр насандаа хайр сэтгэлийн хүлээсэнд тарчилж, ирээдүйд хэрхэн яаж амьдрахаа сонгох гэж алдана, ононо. Ингэж тэгсээр байтал он жил өвгөрч бид улирч одно.<br /><br /> Том зорилготой нэг нь түүнийхээ төлөө үхэн хатан явж, жүжиглэж амьдарна. Томоохонд дөхөх зорилготой нэг нь тэг дундуураа татуулж, тэнсэн ялтайм шиг тэнүүчилнэ. Томгүй зорилготой нэг нь өнөө маргаашаа аргалж, тэр нь бараг орчлонд хамгийн амар амгаланг авчирна. Ядарсан ч хорвоо доо хөөрхий :-)<br /><br /> Эрсдэл бүхэн эсвэл сайныг үгүй бол мууг авчрах агаад чухамхүү ямар хариу үйлдэл ирэхийг хүн гэгч амьтан үл мэдэх нь хэцүү. Мэдлээ гээд ч нээрээ яах билээ. Өнөө маргаашийн хоолны төлөө амьдарч амьтны жамаар дуусах уу, өөдрөг зорилго агуулж ахадсан болгон руу зүтгэж арьс махаа зулгаах уу? Хүнд өөдрөг харагдах гэж худлаа жүжиглэх үү? Байгаагаараа жаргаж байна гээд балгаад л явах уу? Ойлгомжгүй....<br /><br /> Заримдаа Хулангийн хэлдгээр нээрээ Зүлгэн дээр гэрээ бариад зүгээр л нэг амьдармаар санагдахын. Дэлхийн хөгжлийг даган баясаж, хөлд нь үрэгдэхээ шахсан энэ их хурд хэнд хэрэгтэй юм бэ? Монголын хоёр сая хүний гуравны нэг нь сүрхий доктор, профессор, ном эрдмийн гэгээн хутагтууд атлаа хүний сэтгэл зүрхэнд ямархан дайн явагдаж байгаа, түүнийгээ давахад нь яаж туслах билээ гэж бодохоосоо илүү өөг нь харж, шүүмжилж, түүнээсээ таашаал авдаг хогийн соёлт ертөнцийг чөтгөр аваасай....<br /><br /> Хөгжил, хөгжил... Хөгжил гэж тэгээд юу юм бэ? Үхэн хатан явж байж авсан улаан, ногоон, цэнхэр өнгөтэй хавтсыг хэлэх үү? Үнэн сэтгэлээ гээгээгүй нинж ариун сэтгэлтний тусч үйлийг хэлэх үү? Амьдралын төлөө тэмцэн яваа хүний нутаг дахь хор шартай бүсгүйг хэлэх үү? Аль аль нь утгагүй. Зүгээр л хөнжлөө нөмрөөд, тархиа суллан, нам унтмаар....<br /><br /></span></span><div style="text-align: right;"><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:100%;" ><span style="font-family: arial;"><span style="font-weight: bold;font-size:85%;" >2008.04.13</span></span></span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:100%;" ><span style="font-family: arial;"></span></span></div><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:100%;" ><span style="font-family: arial;"><br /> <br /></span></span><span style="font-family: arial;"></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7136076013701144239-5184643561855678978?l=gunjeehei.blogspot.com' alt='' /></div>Гүнжээhttp://www.blogger.com/profile/04970686170878589580noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7136076013701144239.post-29657006386500619762008-03-30T06:30:00.000-07:002008-03-30T06:52:29.566-07:00<div style="text-align: justify; font-family: arial; color: rgb(0, 0, 0);">Үхлийн тухай бид юу мэдэх билээ? Ямар үхэж үзсэн ч биш, юугаа мэдэхэв. Харин ганц зүйлийг мэднэ. Тэр нь, үхэхэд ямар нэгэн шалтгаан, бүр том шалтгаан байх ёстой. Мэдээж хүн бүрт өөр өөр шалтгаан. Харин энэ шалтгаанаа мэдсэн хүн амьдралд илүү хайртай болдоггүй гэж үү?</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7136076013701144239-2965700638650061976?l=gunjeehei.blogspot.com' alt='' /></div>Гүнжээhttp://www.blogger.com/profile/04970686170878589580noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-7136076013701144239.post-9776864074866714282008-03-14T01:49:00.000-07:002008-12-11T16:53:26.492-08:00<div style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);"><a style="font-family: arial;" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_3iASwIH1qFw/R-Z6M1kflqI/AAAAAAAAAEU/o_wBrKGnOQc/s1600-h/soko8.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_3iASwIH1qFw/R-Z6M1kflqI/AAAAAAAAAEU/o_wBrKGnOQc/s320/soko8.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5180962782293497506" border="0" /></a><span style="font-family: arial;">Ганцаардах үед тань миний бичлэг таны сэтгэлийн хань байгаасай гэж хүснэ. Хөдөө байдагсан бол цас, бороо сөрөөд эсвэл өвс ногоо ургахыг ажин гэлдрэхэд тань, үгүй бол манантан бараантах Богд уулынхаа оройг ширтэж, мансуурах утаан дундах Улаанбаатарынхаа хөл хөдөлгөөн, дуу чимээнд ядран цухалдах ахуйд тань миний бичлэг таны цээжний хаа нэгтээ мөнгөн хонх адил жингэнэж байгаасай гэж хүснэ. Орчлонгийн хамгийн дорой нэгэн ч ингэж бодох болов уу гэж санадгийм...</span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(0, 0, 0);"><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);"> Нэгэндээ захидал бичиж, эсвэл уулзаж элэгсэг дотно үг хэлэлцэх нь моодноос гарч эхэлсэн эринд бид амьдарч байна. Нүд нүдээ харалцахгүйгээр бичсэн месеж, нүүр нүүрэндээ хүрэлцэхгүйгээр хэлсэн үгс, итгэл сэтгэлээ нээхгүйгээр хамтарсан амьдрал дунд зүтгэсээр л явна. Өндөр хөгжилтэй улс гүрэн мэдээллийн дарангуйлалд автаж, эрдэмтэд нь атомыг дахин жижиглэх тухайд мөрөөдөж сууна. Буруу ч зүйл биш юм. Гэхдээ л....<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);"> Өдөр хоногийн утга учир юунд байдаг, амьдралын үнэ цэнэ гэж юу болох, гудамжаар алхаж яваа ганган хээнцэр хийгээд хээгүй даруу бүсгүй юу бодож явдаг хийгээд агаар, салхи, уул ус юу гэж шивнэдэг нь соёлт, дэвшилтэлт хүн төрөлхтөнд хамаагүй гэж үү? хэмээн гуниглан боддоог. Гэлээ ч Шекспир, Омар Хайам, Есенин, Ли Бай, Равжаа нарыг хүн төрөлхтөн мартах цаг өдий байна даа гэж бодох, итгэх дуртай юм аа би.<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);"> Монгол хэмээх агуу их гүрний Хэвлэл мэдээлэл хэмээх мундаг армийн жагсаалын цэрэг юм аа би. Нацагдорж, Равжаа, Явуухулангийн мөрөөн үлдээсэн Монгол эх нутаг дээр, баруун Алтайн их туульс дор уярч өссөний хэрэг юу билээ? :-) Арван дөрөвтэйдөө анх сэтгэл дэх учралаан ил гаргаж эвлүүлснээс хойш дахин 14 жил өнгөрчээ. Дэвтэрт буй, бас блогт орж буй бичлэгүүд минь хүүхэд болоод идэрхэн насны минь сэтгэлийн ноорог, энэ л цаг үеийн жаргал зовлон хосолсон ертөнц минь билээ. Замбараагүй бодол, хөглөрсөн их бичиг цаас, ажил дээрээ болоод гэрт орших цэмцгэрдүү хэрнээ оюунлаг ахуй....ерөөсөө залуу насны минь тухай тэмдэглэл юм.<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);"> Хүмүүсийн алга ташилтанд толгой эргэж, тэднээс олон олон захидал авч, хэн нэгний амнаас өөрийн тухай магтаал сонсож, харсан эрчүүл бүхэн хөлний тэгш, хөхний сайхныг магтах ахуйд танихгүй айлаас бяцхан охин чихэр өвөртлөөд гарах адил баярлан хөөрдөг бөгөөд үүнийгээ муу зүйл биш гэдэгт итгэдэг ээ. Энэ бүхэнд ойртуулсан, намайг найраг болоод нийтлэлийн орчинд оруулсан Суран багшдаа баярладаг аа. Төрсөн голомтонд минь түүх хууч, үлгэр домог, яруу найраг, хайр энэрлийн халуун гал бадарч, эдүгээ цагийн цөөн тооны сэтгүүлчдийн сайн сайхан бичлэгүүд сэтгэлийн минь ятгыг хөглөх шиг санагддаг. Тэд үгүйсэн бол би хэнсэн билээ?<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);"> Эмээгийнхээ зурагны дэргэд нулимс бөмбөрүүлэн суугаад сэтгэл зүрхэнд минь Эх орон, их нутаг, ард түмнээ гэх ИЖИЙ ХАЙР дахин мэндлэхийг мэдрэх хичнээн сайхан. Монгол минь үгүйсэн бол би ХҮН байхын хэрэг юусан билээ. Бичлэгээ баяжуулах, бийрээн барих шалтгааныг үүсгэж өдөөдөг хүн бүхэнд, юм болгонд БАЯРЛАЛАА гэж хэлье. Амьдралыг минь уян болгож буй, алхам тутамд түшин тулж буй дурлалт залуудаан баярлалаа.<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);"> Орчлонгийн хатууг зөөллөх гэж, гэрэл гэгээг нь өчүүхэн ч атугай нэмэх гэж холын замд гарсан гүнж билээ би. Энэ нь тийм ч амар хялбар зүйл биш ээ. Өсөх тусам бартаатай болдог уулын оргил юм. Цаст таван Богдын охин би юунаас шантрах билээ. Энэ л замын эхнээс буцах эрх, халшрах бодол хэзээ ч төрж байсангүй. Хэрэв тийм л аймхай байсан бол хайртыгаан тэвэрдэг, цэцэг тарьдаг, тэрлэг оёдог гартаа бичлэгийн хатан сумыг юу гэж анх атгаж, ган үзгийн хошуугаар үзэг цаас нийлүүлэхсэн билээ дээ.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7136076013701144239-977686407486671428?l=gunjeehei.blogspot.com' alt='' /></div>Гүнжээhttp://www.blogger.com/profile/04970686170878589580noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7136076013701144239.post-65903672697036577242008-03-14T01:29:00.000-07:002008-03-14T01:44:47.309-07:00<div style="text-align: justify;"><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-family:arial;" >Алс баруунаа харахад аянгын гялбаа цахилна<br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-family:arial;" >Аав ээжийн нутагт одоо л хавар ирэв үү дээ<br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-family:arial;" >Алтан ураг дэлгэрсэн гал хөндийд нь<br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-family:arial;" >Агь таана задран найгадаг цаг болов уу даа</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-family:arial;" >Цагийн ийм сайханд шувууд дуулаад өнгөрөхөд</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-family:arial;" >Цардмал замын доор ч ногоо ургадаг байх даа</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-family:arial;" >Алс баруунаа харахад </span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-family:arial;" >Аянгын гялбаа цахина...</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7136076013701144239-6590367269703657724?l=gunjeehei.blogspot.com' alt='' /></div>Гүнжээhttp://www.blogger.com/profile/04970686170878589580noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7136076013701144239.post-81917281996418861972008-03-12T04:11:00.000-07:002008-03-12T04:53:59.395-07:00<div style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-family:arial;"><span style="font-weight: bold;font-size:85%;" > Одоогоос 10 жилийн өмнө тэртээх 1998 оны зун би дөнгөж 1-р курсээ төгсөөд дадлага хийхээр Баян- Өлгий аймгийн Хэвлэл мэдээллийн алба хэмээх байгууллагын үүд тогшин оров оо. Тэр өдрөөс хойш бүтэн сарын хугацаанд багагүй зүйлийг сурч мэдсэн бөгөөд энэ хугацаанд чимээгүйхэн уран бүтээлээ туурвичихаад бусад үед ямар нэг зүйлийг анзааран, чимээгүй суух нэгэн ахаас дараах бичлэг ирнэ гэж зүүдлээгүй явсан үе... Дадлагын хугацаа ч дуусав. Дараах захиа ч ирэв. Өнөө бодоход ихээхэн дурсамжтай агаад өөрийнхөө дүр төрхийг олж харах шиг болно. Нэрийг нь нууцлахыг хүссэнгүй. Хэнтий аймагт төрсөн гэх тэр ахыг Бакытбек гэх агаад ширвээ хурц сахалтай намхан туранхай залуу байсан санагддаг аа. Одоо хаана явааг бүү мэд. Надад зориулсан ийм бичлэг л үлдэж. Хүний амьдрал дурсамжаар баян, тэр нь хожим хойно сайхан сэтгэгдэл үлдээсээр байдаг хойно доо...</span><br /><br /> Ажил, амьдралын эцэс төгсгөлгүй мэт хөврөн заримдаа баярлуулж, заримдаа гомдоох уртаас урт замд миний сэтгэлийг санаандгүй уулзалтаараа, салж боломгүй ааш зангаараа өөртөө татаж, богинохон хугацаанд бат бэх холбоо тогтоож амжсан залуухан бүсгүйг Раушан гэж нэрлэвэл зохилтой. Энэ нь ариухан цэцгийн нэр, анхилуун тансагийн билэгдэл. Тэгээд ч миний энд өгүүлэх бүсгүй бол Раушан цэцгийг санагдуулам дулаахан, булбарай, зөөлөн билээ... Оршил хэсгийг энэ удаад товчилж хэлэх гэсэн гол санаагаа гаргахыг хичээе.<br /> Хэвлэл мэдээллийн салбарт чамлахааргүй жил ажилласан, их бага ямар нэгэн хэмжээгээр туршлага дадлага олж авсан гэж үзээд итгэл хүлээлгэдэг, хүндэтгэдэг хүний тоо, тэр тусмаа бүсгүй хүний тоо нэгээр нэмэгдсэн, ялангуяа хамгийн ойр дотны минь хүн болж зүрхний гүнд хоногшсон тэр өдөр наадмын өмнөхөн юмсан. Боломжтой л бол хэнд ч тус дэм болж явахыг хичээдэг миний нүдэнд Раушан анх яаж өртлөө. Ямаршуу дүр төрхтэй байлаа? За бодъё байз.<br /> <br /> А тийм..., цагаахан царайтай, богинохон тайрмал үстэй, нүдэндээ нарны хар шилтэй, үг дуу цөөтэй болов уу гэмээр байрын, нээх том аяны үүргэвчтэй /хожим нь түүнийгээ гоёлын зориулалттай гэж тайлбарлаж байсан/, нуруу туруу тэгш, алхаа гишгээ нь юм их бодож тунгаадаг, бичиг цаасны хүнийг санагдуулам байлаа. Хэд хоног өнгөрөв үү үгүй юу ижил дасал бололцоод ирмэгц миний таамаглал 95 хувь зөв байсанд хязгааргүй их баярлаж билээ. Андуу бодж дүгнэсэн нь юу вэ гэвэл үг дуу цөөнтэй бус яриа хөөрөөтэй, хөгжөөнтэй охин байлаа. Харин үе үе гаднаа ноомой дүнсгэр байдал гаргаснаа өөрөө мэддэггүй, нүүр царай нь илчилж өгдөг янзтай.<br /> Ажил албаны аль эсхүл амин хувийн ямар ч захиа даалгавар өгсөн цаг тухайд нь чанартай сайн биелүүлэхийг хичээдэг нь сайшаалтай. Гэхдээ ...жаахан эрхлүүлж л суувал таарах, тэгэж байж санаж бодсоноосоо илүү зүйл хийлгэж, бүтээлгэж авах чадвар гагцхүү миний л цээжинд байгаа юм шиг... Ажигламтгай, юмыг тусгаж авахдаа сайн, их уншдаг, бага бичдэг онцлогтой юм. Бичиж зурах ажлаа залхууралгүй цааш үргэлжлүүлбэл их юм хийж бүтээх бололцоо, чадавх байна гэж бодном.<br /><br /> ...Хэд хоног хол хөндий байвал би санаж ганцаардах, уйтгарлан гуних янзтай болдог ба шүлэг бичиж өөрийгөө тайтгаруулахыг эрмэлздэг. Ихэнхдээ тусыг олдоггүй гадаа гарч хэдэн цагаар суух эсхүл хөнжлөө толгой дээгүүрээ нөмрөөд хэвтээд авах хоёр замын нэгийг сонгоно. Бид одоохондоо нэг хотод байна. Цаашдаа холдож явлаа гэхэд зураг мураг нь байвал үзэж сэтгэл дэвтээх, эхүл захиа занаа бичилцэж байх биз...? Миний бодлоор аль аль нь ч утгагүй.........<br /><br /> ........... Раушан ээждээ хайртай, ээждээ их эрхэлдэг хүн юм даа...... /үргэлжлэл бий.../<br /><br /></span><div style="text-align: right;"><span style="font-weight: bold;font-family:arial;" >1998.08.22<br />К. Бакытбек<br /></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7136076013701144239-8191728199641886197?l=gunjeehei.blogspot.com' alt='' /></div>Гүнжээhttp://www.blogger.com/profile/04970686170878589580noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7136076013701144239.post-73877222741492205312008-02-11T02:26:00.001-08:002008-12-11T16:53:26.832-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_3iASwIH1qFw/R7AsHjEsmYI/AAAAAAAAAEM/X-QHCyNY2uM/s1600-h/moon8.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_3iASwIH1qFw/R7AsHjEsmYI/AAAAAAAAAEM/X-QHCyNY2uM/s320/moon8.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5165677280779606402" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:100%;" >Тулгуур нь бат Монгол гэрийн хойморт</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:100%;" >Туждаа ерөөлийн гал бадарч</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:100%;" >Энх мэндийн халуун дөл</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:100%;" >Эгнэгт үүрд бадамласан</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:100%;" lang="MN" >Сар шинийн мэнд хүргэе</span></div><div style="color: rgb(0, 0, 0); text-align: justify;"><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-family:arial;font-size:100%;" ><br />Өөдөө заяат хаан амгалан тэнгэрийн дор<br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-family:arial;font-size:100%;" >Өглөөг цайлах хатан шаргал нарны дор<br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-family:arial;font-size:100%;" >Хотлыг баригч шороон хулгана жилээ<br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-family:arial;font-size:100%;" >Хотлоороо сайхан угтав уу та нар минь<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-family:arial;font-size:100%;" >Мичид долоон эрхэс тооно өртөөлөн<br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-family:arial;font-size:100%;" >Мэндийн дөрвөлжин өрх гурвалжин болох цагаар<br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-family:arial;font-size:100%;" >Цагаан сүүгээ дээж болгон өргөөд<br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-family:arial;font-size:100%;" >Тэнгэрийн тамгатай хадгаа настан буурлууддаан барьж<br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-family:arial;font-size:100%;" >Сайхан шинэллээ, би<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-family:arial;font-size:100%;" >Эрдэнийн зүйлээр бөөлжжөд байдаг<br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-family:arial;font-size:100%;" >Эрүү цагаан хулгана жил<br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-family:arial;font-size:100%;" >Та нарт болон гэр бүлд тань<br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-family:arial;font-size:100%;" >Ээл өгөөжөө хайрласан сайхан он байх болтугай<br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:100%;" ><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-family:arial;font-size:100%;" >Сайхан шинэлээрэй Монголчууд аа :-)</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7136076013701144239-7387722274149220531?l=gunjeehei.blogspot.com' alt='' /></div>Гүнжээhttp://www.blogger.com/profile/04970686170878589580noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7136076013701144239.post-56178047279434146992008-02-11T02:03:00.000-08:002008-02-11T02:17:33.549-08:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family: arial;"><span style="color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-family: arial;">Нарыг би аргамжчихсан юм шиг өдөр өнгөрөхгүй<br />Насан туршийн юм шиг санаа амрахгүй<br />Босоо гуниг хөлөглөн уйтай алхах юм даа<br />Бодлынхоо хүлгийг гүйцэхгүй мөлхөө явах юм даа<br /><br />Чамайг үгүйд<br />Алсад дүнсийх саран бид хоёр ав адил аа<br />Аялгуу дууны эгшиг үг хоёр шал зөрүү<br />Шүлэг хүртэл чийг даасан навч шиг гундуу<br />Шүрэн улаан галын дэргэд тэрлэг хүртэл жиндүү<br /><br />Чамайг үгүйд<br />Шувууд нь одсон үүр мэт гэр минь аниргүй<br />Саргүй шөнийн сүүдэр мэт би ч бас аниргүй<br />Хатуухан хэлэхэд арчаагаан алдах юм даа<br />Ходоод дүүрэн ч сэтгэл өлсгөлөнд нэрвэгдэх юм аа...<br /><br /> ** *** *** ***<br />Чамтайгаан амьдрах гэж насыг би эдэлсэн юм шиг<br />Чамайгаан дуулах гэж найрагт би дурласан юм шиг<br />Чамдаа л туних гэж нулимс, инээд хоёртой учирсан юм шиг<br />Чамаар өөрийгөөн тэгшлэх гэж аливаад би дутуу юм шиг ээ...<br /></span></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7136076013701144239-5617804727943414699?l=gunjeehei.blogspot.com' alt='' /></div>Гүнжээhttp://www.blogger.com/profile/04970686170878589580noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7136076013701144239.post-88118280081483561742008-02-11T01:36:00.000-08:002008-02-11T01:59:57.947-08:00<div style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-family: arial;"><span style="font-weight: bold;">ГУНИГГҮЙ АЯЗ</span><br /><br /></span><span style="font-family: arial;">Сураггүй холдох он жилийг тоомсоргүйхэн үднэм<br /></span><span style="font-family: arial;">Сурсан зангаараа үсээн илбэж, хаврын бороонд норж<br /></span><span style="font-family: arial;">Суганаас нь түшин, хүүгээн хөлд оруулж<br /></span><span style="font-family: arial;">Сувдан үстэй ижийгээн өрөвдөн, шүлгээн бас бичнэм<br /><br /></span><span style="font-family: arial;">Дараагийн буудалд аз жаргал намайг тосох юм шиг<br /></span><span style="font-family: arial;">Дандаа л яарч явахад өдөр хоногууд өнгөрч<br /></span><span style="font-family: arial;">Гар өргөн зогсох зөрлөг замын нэгэн дээр<br /></span><span style="font-family: arial;">Гарцаагүй намайг хүлээх аз жаргалд итгэнэм<br /><br /></span><span style="font-family: arial;">Навчсаа гөвөх модод ахиад л цэцэглэж<br /></span><span style="font-family: arial;">Намайг хүлээх эцсийн буудал руу нас минь одно<br /></span><span style="font-family: arial;">Аливаа баяр гуниг, сэтгэл залуу хэвээрээ<br /></span><span style="font-family: arial;">Амьдрал зул мэт, би эрвээхэй мэт шатна аа...<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ЧИНИЙ Л ЗҮГ</span><br />Нүцгэрсэн сэтгэл удаан тогтсонгүй<br />Нөмөр дулааныг хүссэндээ л чамайг би зорилоо<br />Хэнэггүйхэн харцаар итгэийг минь бүү хайраарай<br />Хэлэхгүй байсан ч сэтгэлийг минь чи уншаарай<br /><br />Оройтлоо шүү хонгор минь<br />Омог хүсэл, тавилан минь царцлаа шүү<br />Амжиж чи гэрэл гэгээг өгөхгүй л юм бол<br />Алмай энэ орчлонд сүг сүүдэр л үлдлээ шүү<br /><br />Зүрхэнд чинь намайг гэх зай бийд итгэнэм<br />Зүүдээ манан манасаар тэр л зүгт явлаа<br />Багт наадамд тоглох шиг хуурмаг амьдралаа орхиод<br />Байгаа энэ л төрхөөрөө чамайгаан би зорилоо<br /><br />Бусдын тавиланд ээрэгдсэн хувь заяаг чинь сандаахгүй ч<br />Бурхнаас надад заяасан төөргөөн дагаад ирлээ шүү<br />Хэнэггүйхэн харцаар хайрыг минь бүү буцаагаарай<br />Хэлэхгүй байсан ч сэтгэлийг минь чи тогтоогоорой...<br /><br /> ** *** ** ***<br />Найргийнх нь одтой галанд арц хаяж мөргөн<br />Нарлаг Монголдоо амьдрахуйн эрхи эргүүлэх гэж<br />Хувь заяаны бурхан тэнгэрээс<br />Хугацаагүй томилолтоор яваа юм би...<br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7136076013701144239-8811828008148356174?l=gunjeehei.blogspot.com' alt='' /></div>Гүнжээhttp://www.blogger.com/profile/04970686170878589580noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7136076013701144239.post-65860771273051963922008-01-29T03:58:00.000-08:002008-12-11T16:53:26.946-08:00<div style="text-align: justify;"><a style="color: rgb(0, 0, 0);" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_3iASwIH1qFw/R58WHrLd54I/AAAAAAAAAEE/y3RP7wBBK2U/s1600-h/IMG_1190.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_3iASwIH1qFw/R58WHrLd54I/AAAAAAAAAEE/y3RP7wBBK2U/s320/IMG_1190.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5160868019095594882" border="0" /></a><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-family:arial;" >Энэ хүнийг та андахгүй байх. Оюун ухаантны музейн захирал, зохион бүтээгч З. Түмэн-Өлзий гуай. Бүтээлч, мундаг хөгшин дөө. Зүгээр сууна гэж байхгүй юм билээ. Хийсэн бүтээсэн, олж цуглуулсан, уншсан мэдсэн нь тоймгүй. Хамгийн гайхалтай нь тэрбээр шатар бол Монголд үүссэн гэдгийг баталдаг сод ухаантан. Та найз нөхөд, гэр бүл, үр хүүхэд, хамт олонтойгоо эдний муейг заавал үзээрэй. 13-р хорооллын Ийст төвийн урд талд байрладаг юм. Музейг зөвхөн үзээд зогсохгүй монгол оюун ухааны гайхамшгийн талаар бусдадаа байнга мэдээлж байгаарай. </span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7136076013701144239-6586077127305196392?l=gunjeehei.blogspot.com' alt='' /></div>Гүнжээhttp://www.blogger.com/profile/04970686170878589580noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7136076013701144239.post-55229978153249527192008-01-29T03:23:00.000-08:002008-01-29T03:55:58.305-08:00<div style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-family: arial;">Блогоо шинэчлээгүй сар шахам болжээ. Шинэ сэтгүүлийнхээ дугаарыг чанартайхан гаргачих санаатай ажилласаар нэг мэдэхэд өдөр хоног харвасан сум мэт талийж одож. Өнгөрсөн шөнө эмээг зүүдэлж байх юм. Миний охин удахгүй ихэр хөвгүүдтэй болох нь ээ. Эмээгийнхээ захисан нэрийг өгдөг юм шүү. Хэдийгээр дов жалганы үзэл мэт боловч их урианхайн удам тасрах ёсгүй шүү үр минь...гэж шивнээд алга болж одлоо. Зүүднээсээ улбаалан би ийнхүү "Эмээ бид хоёр" цувралынхаа 3-р хэсгийг бичихээр шийдлээ.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">"ГАЗАР ГЭРТИЙНХЭН..."</span><br />Хэзээ ч юм эрт балгасын үед газар доор амьдардаг хэсэг омог байжээ. Тэнд их үзэсгэлэн төгөлдөр, хүдэр чийрэг эрчүүлтэй, үйлч уран бүсгүйчүүлтэй, цовоо цолгиун хүүхдүүдтэй нэгэн удмынхан ан гөрөө хийн, аж амьдралаа залгуулдаг байв. Мориноо мордон яваа эрчүүлийг араас нь харахад сүлжмэл тав гэзэг нь бор /цагаан зүсмийн адууг ийн зүслэнэ/ морины хондлой цохин харагдах авай. Баруун их Алтайд уулс ч бий, хөдөө цайдам ч бий. Уужран харагдах их талын дундуур довтолгож асан тэр бор морьтон залуу нэг л мэдэхэд харагдах нь үгүй уусан одно. Тэдний амьдардаг газар нь газар дорх гэр аж. Ийнхүү Газар гэртийнхэн хэмээх овогтон амьдарсаар ирсний үргэлжлэл нь миний эмээ ажгуу.<br /> Аливаад залхуурч хойргошиход минь "Манай газар гэртийнхэн ажилтай анхиатай улсууд байсийм шүү, удмын нэр гутаав" хэмээн уурсан харах эмээгийн төрхийг би зүүдэндээ харлаа. Ийн уурсахын учрыг ч бас сэрчихээд нэлээн бодсон билээ. Ихэр хөвгүүдийн "сураг", залхуурлаа хэмээн уурсах харц надад юу өгүүлнэ вэ? Номын хүч, уул ус, байгалийн сүр жавхааг бишрэн хүндэтгэдэг асан надад өнгөрсөн хавар нэгэн зурхайч эмэгтэй "Чи хулгана жилд хүүхэдтэй болох нь..." гэхэд би айх, гайхах зэрэгцсэн билээ. Тэднийхээс гараад хэлсэн үгийг нь ор тас мартаж орхиж. Түүнээс хойш 8 сар өнгөрсөн байна. Амны билгээс ашдын билэг гэдэг. Хувьтай хүмүүс олноор мэндэлдэг хулгана жилдээ би ихэр хөвгүүдтэй болох ч юм бил үү? хурай хурай хурай....<br /> Харин залхуурахын тухайд юусан билээ. Бодохул би өнгөрсөн 14 хоногт шинэ сэтгүүлийн ажилтай зууралдаж, бусад дагалдах ажлуудаа хийсэнгүй ажээ. Нэгэн анд минь чи бүгдийг нь бус хамгийн чухлыг нь хийх хэрэгтэй дээ гэсэн нь санаанд орно. Нэг зүйлийг сайн хийх гэж нэжгээдийг мартаж яахин болох билээ. Эмээ үүнийг л сануулсан байх. Юуны хэрэгт би эмээгийн охин билээ. Зорьсноо хэрэгжүүлж, санасандаа хүрэхийн тулд зэрэг бодож, сэтгэж, хийх хэрэгтэйгээ ухаарлаа.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">УХААНТАЙ ХҮН ЗОВДОГ Ч УЛМАА ҮЙЛС НЬ ҮЛДДЭГ ЖАМТАЙ....</span><br />Эмээ ингэж хэлдэг байв. Хүний хорвоод мэндэлчихээд үр удмаа үлдээх нь жам боловч сайн үйлс бүтээж, түүнийгээ мөнхлөх нь орчлонд мэндэлсний утга учир юм шүү дээ гэх. Хаа газрын ухаант үр сад амьдарч асан үедээ зовдог нь жам юм хойно доо. Гэхдээ зовлонг зовж байна гэж шаналахгүйгээр, жаргалаа жаргаж байна гэж ташуурахгүйгээр амьдрах хэрэгтэй. Сэтгэлийн их тэнхээ, ухааны цараа л үүнээс харагдана шүү дээ. Чадахгүй мэдэхгүй зүйлээ нэрэлхэлгүй асууж бай, юунаас нь зовдог юм, Чи ямар бурхан биш. Чаддаг, мэддэгээ харин бусдаас бүү харамла, Чи ямар орчлонд гав ганцаараа амьдарч байгаа биш.<br /> Хамгийн гол нь ажил, амьдрал чинь тэгш, үйлс бүтээл чинь дэвжин дээшлэх тусам өмнө нь ямар байсныгаа, яаж явсныгаа хэзээ ч бүү март... гэх. Бодоод байх нээ, миний эмээ гүн ухаантан байж дээ. Хэлсэн үг, хийсэн үйлдэл бүр нь санагдахыг яана. Тухайн үедээ их л ядаргаатай бас хатуу сонсогддог, заримыг нь ойлгодог ч үгүй байлаа.<br /> <br /> Шинэ жилээс хойш бүтэн долоо хоног учиргүй их халуурч, хоолой өвдөж гэртээ хэсэг хэвтлээ. Юм юм л бодогдож байх юм. Би уг нь тийм их гутранги хүн биш л дээ. Бас аливааг дандаа эргэцүүлж байдаг ухаантай ч хүн биш. Гэтэл энэ удаа юу болсон юм гэмээр их зүйл бодогдож байна аа... Ямар ч байсан халуунаа дийллээ, ханиадаа эдгээлээ. Ажил, амралтаа зохицуулж байна аа эмээ. Зорилгодоо хүрэхэд, бас ихэр хөвгүүдтэй болоход надад эрүүл бие хэрэгтэй :-)<br /><br /></span><div style="text-align: right;"><span style="font-family: arial; font-weight: bold;">үргэлжлэл бий...</span><br /><span style="font-family: arial;"></span></div><span style="font-family: arial;"><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7136076013701144239-5522997815324952719?l=gunjeehei.blogspot.com' alt='' /></div>Гүнжээhttp://www.blogger.com/profile/04970686170878589580noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7136076013701144239.post-83621309594702556422007-12-31T05:18:00.000-08:002008-01-07T02:45:41.115-08:00<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Arial; color: black;" lang="MN">Яг одоо 2007 оны 12-р сарын 31-ний 22.20 цаг болж байна. Би интернэт кафед суунгаа алс холын Санктпетербургт сурдаг дүүтэйгээ сэтгэл зүрхнийхээ баяр гунигийг хуваалцан сууна. Гуравхан цагийн дараа шинэ он гарах нь.</span><span style="font-family: Arial;" lang="MN"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Arial; color: black;" lang="MN">2008 онд надад огт юм бичээгүй хуудас шиг шинэ цаасыг бэлэглэлээ. Энэ цаасан дээр өөрийнхөө хүссэн бүхнээ зурах эрхийг өглөө. Тийм ээ, би өнөөдөр идэр насны бүсгүй. Алс баруунд орших ээжийгээ санаж, амьдралын хатуу бэрхийг үзээгүй тоглон наадах дүү нараа талбай, Зайсан руу явуулчихаад, интернэтээр хань хийж, ирээдүйн хүсэл бодлоо дотор хүнтэйгээ хуваалцан суугаа эгэл нэгэн. </span><span style="font-family: Arial;" lang="MN"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Arial; color: black;" lang="MN">Их хүсэл минь тэртээд бий. Би заавал хүрнэ </span><span style="font-family: Arial;" lang="MN"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Arial; color: black;" lang="MN">Ирмүүн амжилт надад бий. Би заавал атгана</span><span style="font-family: Arial;" lang="MN"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Arial; color: black;" lang="MN">Дурсамжаа үзэглэнэм, дурлалаа сананам</span><span style="font-family: Arial;" lang="MN"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Arial; color: black;" lang="MN">Дуугүйхэн, нам гүмхэн шинэ оноо угтнам .....</span><span style="font-family: Arial;" lang="MN"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Arial; color: black;" lang="MN">Уудам тал нутагт минь уртын сайхан дууны аялгуу эгшиглэж, ухаант монгол зон минь эрүүл саруул жарган суугаа цагт би муу явж болохгүй. Муухай байж болохгүй. Цастын энгэрт цайлганаар инээх асан хүүхэд насаа санасансан уу, цагаахан сэтгэлт эмээгийнхээ их хайрыг дурссансан уу би нэг л гэгэлгэн...</span><span style="font-family: Arial;" lang="MN"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Arial; color: black;" lang="MN">Хийх зүйл өмнө минь үнэхээр их байна. Гэгэлзэнхэн, бас гэрэлтэнхэн энэ залуу насыг чимж, мөрөөдөнхөн бас мөдхөн бүтээнхэн энэ амьдралыг босгож явъя даа...</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7136076013701144239-8362130959470255642?l=gunjeehei.blogspot.com' alt='' /></div>Гүнжээhttp://www.blogger.com/profile/04970686170878589580noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7136076013701144239.post-73216618432341106342007-12-26T23:15:00.000-08:002008-12-11T16:53:27.583-08:00<a style="color: rgb(0, 0, 0);" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_3iASwIH1qFw/R3NbUSAazGI/AAAAAAAAADs/OWLeKRqCFsw/s1600-h/IMG_6549+white+out+snow+squaw.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 260px; height: 168px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_3iASwIH1qFw/R3NbUSAazGI/AAAAAAAAADs/OWLeKRqCFsw/s320/IMG_6549+white+out+snow+squaw.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5148559203003714658" border="0" /></a><div style="text-align: justify;"> </div><div style="color: rgb(0, 0, 0); text-align: justify;"><span style="font-family:arial;">Ажилласаар, нэг хартал цаг 3 болчихож. Цонхоор харлаа, цас будраад л....<br /><br />Ялдам аашт сэтгэл булаагч охинтой байлаа<br />Яалт ч үгүй төрхөмд нь үлдээлээ<br />Ай хөөрхий амраг минь дээ<br />Ай чааваас амьдрал минь дээ...<br /><br /><br />Нэгэнтээ итгэж, нөхөрлөж асан зорилго ихт зориг муут анд минь месежээр ийн дуу алджээ. Газлуу барын аманд гараа хийхээс ч буцахгүй 25-хан насандаа сэтгэлт хүнтэйгээ учраад, хэсэг зуур жаргаад холдсон түүний минь гунигийг одоо хэн хуваалцаж буй бол оо?<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Энэ цас...</span><br />Будран будран лавсаж бүлээн мэдрэмж төрүүлнэ<br />Бусдаас харамлам гэгээн үнэрийг илгээнэ<br />Бурхнаас нуусан совинт амрагийг санагдуулна<br />Буруу үйл хийгээгүй сайхан сэтгэлийг таална аа<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Энэ л цас</span><br />Жавар тачигнуулан хүйтнээр хайрах хэдий ч<br />Жаргаж өнгөрүүлсэн халуун үдшийг бодном<br />Заяа заяагаан дагасан гунигт тавилангаа сөрж<br />Замын дунд сөхрөлгүй туучин туучин зүтгэнэм ээ...<br /><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_3iASwIH1qFw/R3NcUSAazHI/AAAAAAAAAD0/czTeXG6Vadc/s1600-h/zima.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 133px; height: 196px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_3iASwIH1qFw/R3NcUSAazHI/AAAAAAAAAD0/czTeXG6Vadc/s320/zima.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5148560302515342450" border="0" /></a><span style="font-family:arial;">Жаргал хийгээд зовлон ээлжлэн оршдогийм болохоороо жамт ертөнцийн амьдрал сонин байхаас яах билээ. Жатга хараалаас айсан, замын нэгнээс дайжсан, хүсэл зорилгоосоо ухарсан, хэнийг ч та бүү хайрла аа...<br /><br />Бодолтой минь хамт намаржаад<br />Борогхон үдшээр болздог, Ханхүүтэй байлаа би<br />Тэнгэрийн заадсаар зам хийж<br />Тэртээ рүү явж одсон харуусалтай үлдлээ<br /><br />Хайртай минь хамт хоноод<br />Халамжинд минь согтож жаргасан Хан-Уултай байлаа<br />Хамгийн сүүлчийн хундагаар ёс гүйцэтгэж<br />Ханатлаа ууж, дуулж, уярсан нулимстай үлдлээ<br /><br />Гэнэ гэнэхэн санаа алдах хэдий ч<br />Гэрийн жавар үргээсэн Түшигтэй байлаа<br />Хийгээгүй гэмийн минь гэсгээл болгож<br />Хиртээгүй сэтгэлийн хөшөө босгосон шүлэгтэй үлдлээ<br /><br />Цагаан өвлөөр зүүд эзгүйчилж<br />Ягаан уруул шимэн жаргасан Хүүтэй байлаа<br />Цавцайж хунгарлах мэт уйг орхиод<br />Яваад өглөө, тэр үдэш...<br /></span><span style="font-family:arial,helvetica,sans-serif;"><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_3iASwIH1qFw/R3NcfSAazII/AAAAAAAAAD8/W2vJV8F49k0/s1600-h/zima+1.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 183px; height: 106px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_3iASwIH1qFw/R3NcfSAazII/AAAAAAAAAD8/W2vJV8F49k0/s320/zima+1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5148560491493903490" border="0" /></a><span style="font-family:arial,helvetica,sans-serif;">Өдийд эх нутгийн минь уулс тэр чигээрээ цавцайн цайгаад, сүрлэг алсаас хөмсөг зангидсан чигээрээ өмөөрөн ширтэж буй мэт сэтгэгдэл төрнө. Өвөл нь хүйтэн, өндөр нь дэндүү, өгөөмөр нь сайхан их Алтайн охинсон доо би. Улам өндөрт тэмүүлнэм...<br /><br /><br /><br />... Халуун үнсэлт ялдам аальнаас чинь дэлбээлсэн цэцэгс<br />Хагдарч унаад тоос болохдоо зүрхийг минь дарсаан<br />Хаалга тогших чиний л уучлалыг нууцхан хүлээсээр<br />Хавар намрыг заагласан өвөл болж хөлдсөөн би<br /><br />Зүүдэнд шивнэсэн нууцхан үгнээс тайлал хайж<br />Зүрхэндээ сийлсэн хагацлын шархандаа зовиур нэмсээн<br />Зөөлөн гуниг, санахын тавилангийн амтанд хөлчүүрхэж<br />Зөрлөг замын салж одсон харгуйгаар алхалсаан би<br /><br />Нуугдаж уйлсан гомдол чинь<br /> .....миний үхэлтэй тэнцүү<br />Нулимстай инээсэн дүр чинь<br /> .....миний амьдралаас үнэтэй</span><br /><span style="font-family:arial;">Цаснаар гуниг бичлээ гэж та бүү зэмлээрэй. Тэр гунигаас сөрж боссон амьдрал минь улам өөдөө тэмүүлэн тэмүүлдэг билээ л...<br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7136076013701144239-7321661843234110634?l=gunjeehei.blogspot.com' alt='' /></div>Гүнжээhttp://www.blogger.com/profile/04970686170878589580noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7136076013701144239.post-39157966835166991942007-12-25T01:34:00.000-08:002008-12-11T16:53:29.275-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_3iASwIH1qFw/R3DVyyAazFI/AAAAAAAAADk/PFGWU81l6vo/s1600-h/AZH+Yoolk+12.22-1.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 349px; height: 261px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_3iASwIH1qFw/R3DVyyAazFI/AAAAAAAAADk/PFGWU81l6vo/s320/AZH+Yoolk+12.22-1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5147849442478181458" border="0" /></a><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-family:arial;" >Энэ залуу Сонгинохайрхан дүүргийн Ардчилсан залуучуудын холбооны тэргүүн Дашдаваа. Тэрбээр СХД-ийн </span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-family:arial;" >2007 оны </span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-family:arial;" >шилдэг улс төрчөөр шалгарсан бөгөөд 12-р сарын 22-нд буюу өнгөрсөн хагас сайнд болсон шинэ жилийн арга хэмжээний үеэр шагналаа гардаж авсан билээ.</span><div style="text-align: justify;"> </div><div style="font-family: arial; color: rgb(0, 0, 0); text-align: justify;"><br />Цаг ямагт үеийнхэнтэйгээ цуг байж, ажил амьдралын талбарт хамтдаа ихийг бүтээхийг зорьсон хүсэл эрмэлзлээ даган би ч бас дутахгүйсэн гээд өнгөрсөн намар болсон анхдугаар чуулганы үеэр өөрийгөө дэд тэргүүн болгохоор нэр дэвшүүлвээ :-) Ингээд л Дашдаваа бид хоёр бусад залуустайгаа хамтран Сонгинохайрхан дүүргийнхнийг манлайлахаар нэгдэн ажиллаж эхэлсэн.<br /><br />Гарчгаасаа төөрөн олон үг нуршихын учир нь бид 22-ны ёоолкоор жигтэйхэн бүжиглэв. Уянгын аян дээр хүртэл румба ч юм уу хөнгөн хэмнэлт хөдөлгөөн хийсэн гэж байгаа. Үнэхээр хөгжилтэй... Тэр тийм сайн бүжиглэдэггүй боловч ямар ч байсан их эвсэлтэй юм билээ.<br /><br />Эндээс хадуураад бас нэг юм хэлмээр санагдаад. Шинэ жилийн үдэшлэгүүд ямар болсон талаар сонин сайхнаасаа бичээрэй гээд месенжрийн 300-гаад найз шаардах юм. Та хэд эндээс ерөнхий мэдээлэл авчихаарай. Тус бүрт чинь зураг явуулах гэхээр дэндүү их цаг хугацаа орох юм аа<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_3iASwIH1qFw/R3DS6yAazDI/AAAAAAAAADU/in3uSP7xYXc/s1600-h/y34.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_3iASwIH1qFw/R3DS6yAazDI/AAAAAAAAADU/in3uSP7xYXc/s320/y34.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5147846281382251570" border="0" /></a>2007 оны 12-р сарын 15-нд буюу миний хувьд энэ жилийн хамгийн анхны ёолк. "Цахим Өртөө Холбоо" төрийн бус байгууллагын захирал Л. Лханаран бид хоёр энэ үдшийн үдэшлэгийг хөтөлж явуулсан юм. Дашрамд дурдахад энд өмссөн байгаа улаан плажийг би бараг 2 хоног шахам нойргүй сууж байж оёсон билээ. Тэрнээс хурдан оёх боломж байсан ч ажил амьдрал гэж зүтгэсээр яваа энэ олон жилийн хугацаанд ганц оёдлын машин ч өөртөө аваагүйгээс болсон хэрэг. Бүгдийг нь гараар оёх амаргүй байсан ч өөрөө урласан гэж бодохоор сайхан муухай болсон эсэхэд онц ач холбогдол өгсөнгүй ээ.<br />Сониноос Лха захирал бид хоёр "Дөрвөн улирал хоёр амраг" гэж дууг хамтран дуулсан юм. Гэтэл энд хүрэлцэн ирсэн хүмүүс та хоёр халтуур хийвэл зүгээр гэж санал болгодийм байна. Тиймээс халтуур хийлгэх байгууллага байвал бид хоёрт хэлээрэй хэ хэ хэ<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_3iASwIH1qFw/R3DUXSAazEI/AAAAAAAAADc/XIeo0Dtp_Ok/s1600-h/y5.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_3iASwIH1qFw/R3DUXSAazEI/AAAAAAAAADc/XIeo0Dtp_Ok/s320/y5.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5147847870520151106" border="0" /></a><br />Харин энд зогсож байгаа хүн бол Цахим өртөө холбооны хүндэт гишүүн Жамц. Тэрбээр үдэшлэгт нэлээн оройтож ирээд сэтгэгдлээ хэлж байгаа нь энэ. Ирсэн зочид нэлээн халж, би тэр салбаганасан урт плаажтай бүжиглэхэд саадтай байсан учир хувцсаа сольсон нь энэ.<br />Ер нь би боддог юм. Аливаа баяр ёслолыг ууж идэхдээ биш харин цэнгэн бүжиглэж, хамт олонтойгоо, найз нөхөдтэйгөө баясан хөгжилдөж өнгөрөөвөл илүү дурсамжтай юм болов уу гэж. Тийм ч учраас хэн нэгэн намайг магтаж муулахаас үл айн юу дуртайгаа хэлж, хийж байдаг...<br />За ингээд баяруд цаашаа үргэлжлэх шинжтэй. Сайхан залуу насыг үр бүтээлтэй, бас дурсамжтай өнгөрөөхсөн дөө. Дараа дараагийн ёолкны сонингоосоо блогтоо бичнэ ээ.<br /><br />Залуу явахад юм бүхэн өнгөлөг<br />Зам дээр ургасан цэцэг хүртэл өнгөлөг өө...<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7136076013701144239-3915796683516699194?l=gunjeehei.blogspot.com' alt='' /></div>Гүнжээhttp://www.blogger.com/profile/04970686170878589580noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7136076013701144239.post-14344891453000567372007-12-23T01:52:00.000-08:002007-12-23T02:32:49.876-08:00<div style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-family: arial;">Гурван зүгтээ сантай<br /></span><span style="font-family: arial;">Гурвалжин их Алтай<br /></span><span style="font-family: arial;">Гурван түмээрээ суухад<br /></span><span style="font-family: arial;">Жаргал ихтэй Алтай...<br /></span><span style="font-family: arial;">Эрдүүхэн, бас жаахан тасалданги дуу чихнээ нэг ойртож, нэг холдоно. Эвий муу эмээ минь ганцаардахдаа дуугаар хань хийдэг байж үү дээ. Жаргал ихтэй Алтайдаан жаран жилийг элээхдээ юу эсийг үзээ билээ. Хааяа халширч шантрахад минь - Миний үзсэн хэрийн зовлонгийн хумсны толион /толины/ чинээг үзээгүй байж юун ч амар бууж өгдөг юмб... гээд л зэмлэнэ. Үйл мэтгэж сур, хоол сайхан хий, ажилтай ч ааштай ч бай. Тэгвэл хаа ч явсан ахуй амьдралаа өөд нь татаад л явчихна... Заримдаа ийн ярихдаа галын ганц зээгийнхээ хувь заяаг мэдэж байсан ч юм шиг одоо санагдахийн.<br /><br /></span><span style="font-weight: bold; font-family: arial;">Хөгжилтэй түүх<br /></span><span style="font-family: arial;">Эмээ 76-тай л байсан шиг. Нэг өдөр надад өөрийнхөө залуу насны тухай ярьж байна аа. Эмээ нь залуудаа хэр баргийн эрчүүдээс дутахгүй тэнхээтэй явлаа. Далын шуудайнд хийсэн ааруулыг хэвтээ тэмээн дээгүүр гаргаад шидчихдэг байлаа шүү дээ гээд ярьж байх зуур би үсгийг нь самнаж өгөнгөө сахилгагүйтмээр санагдаад цэнхэр өнгийн тууз байсныгаа цэцэглээд зангидчихав аа. Эмээгийн яриа ч дуусаж, үдийн саах боллоо. Хойд талд хэдэн казак айлууд хаяа залгаж зусдаг байсан юм. Олоон хүүхдүүдтэй. Тэдний хоёр нь хурга ишгээ гэрээс холдуулаад тууж одов. Би хонь ямаагаа холбох гэж эмээгээс түрүүлээд хотонд ирлээ. Дандаа л хөл нүцгэн явдаг болохоор хурдан гүйнэ ч гэж жигтэйхэн. Эмээг саваа бариад ирэх хүртэл аль хэдийнэ холбоогоо гүйцээчихсэн байлаа. Гэтэл... эмээгийн үсэнд тууз зангидсанаа гэнэт хараад...хэлье гэхнээ чадахгүй...малаа саахаар цугласан авгай хүүхнүүд энд тэнд татаж унатлаа хөхрөөд, аальгүй юм бэ гээд эмээ тэднийг загнаад... :-) Ямар ч л байсан тэр өдөр хотоор нэг хөхрөлдөөн болсон юмдаг. Удалгүй эмээгийн үеийн нэг хөгшин ирснээ - Чи одоо жаахан буруу зөнөөд байна уу, эсвэл мань хэдийгээ жаахан инээлгэмээр байсийм уу гэснээ наад үсэн дэх хүүхдийн тоглоом шиг юмаа авч хая гэдэг байгаа. Эмээ толгойндоо гараа хүргэснээ хачин уурлаад намайг дууддаг байгаа. Мэдээж хэрэг би зугтах нь ойлгомжтой. Эмээ маань тэгж айхтар үглэхгүй л дээ. Би тэр өдөржингөө гэртээ оролгүй өнжиж билээ. Орйо болж, үнээ саах үеэр яалт ч үгүй эмээд баригдав. Эмээгийн уур аль хэдийнэ гарсныг би яаж мэдэхэв. Духан дээр минь үнэрлэснээ эмээ маань: - Миний зэрэмгэр цагаан охин ганцаарддагшуу ухаантайм байх даа... Өдөртөө саахалтын хүүхдүүдтэй очиж тоглож бай за юу гэж билээ. /би ихэвчлэн гэртээ юм оёж, эсвэл эмээтэй цуг арьс элдэж, ааруул зүсэж, үгүй бол аргал түүгээд хээр ганцаараа дуулаад явдаг охин байсан.../<br /><br /></span><span style="font-weight: bold; font-family: arial;">Яасан ч их санах юм бэ...<br /><br /></span><span style="font-family: arial;">Намрын нэг үдэш би жигтэйхэн халуурав. Яг юу өвдөж байгаа нь мэдэгддэггүй. Айлуудын түрүүч намаржаандаа буусан боловч манайхаас алсдуу байлаа. Тэр үед гар утас гэж байх биш, ганцааранг минь хаяад айл руу явж болохгүй, хараад суугаад байж болохгүй, эмээ тэнд ёстой л нэг барайж байна аа. Эмээ бид хоёр хүн бүл муутай учраас өвөлжөөнийхөө жижигхэн байшинд 15 орчим км газар гэрээ барьж "намарждаг" юм. Хүйтрэхээр 2 дугуйтай том модон тэргээр хэдэн удаа зөөгөөд л болоо. Манайхаас баруун хойшоо 40 км яваад уулан дээр антенн байдаг, тэнд ажилладаг хүмүүстэй уулзаж чадвал сумын төвөөс юм уу аймгаас түргэн дуудах боломжтой байлаа. Халууны эм уусан ч намддаггүй ээ. дээр нь миний ямбалж байгаа гэж жигтэйхэн. Эмээ тэнд үглэж байна аа ..."Том хүн шиг санаад муу охиноо хайхрахгүй, намрын сэрүүнд хөл нүцгэн гүйлгээд. Би ч гэж би юм. Одоо яадагшуу юм билээ. Миний охин тэсээд байж байх уу. Эмээ нь антенны хүмүүс дээр очоод ирье. Юухан байхав. Замд унаа машин таарах байлгүй. /тэр үед бид хоёр морьгүй байлаа/ Ээжийн зэрэмгэр цагаан охин номоо хараад хэвтэж бай за юу гэж байна. </span><br /><span style="font-family: arial;">Би толгой дохилоо. Эмээ явахаар шийджээ. Нар жаргах дөхөж байв. Ойролцоогоор 8 цагийн үе л дээ. Хөлийг минь сайн хучиж өгөөд, орны минь хажууд сандал тавьж дээр нь хатуу ааруул, хярам хийж үлдээв. Би их ямбатай байсан. Зөөлөн ааруул иддэггүй, заавал шинэ тараг уудаг, өрөм идэхгүй голдог... Эмээ явлаа. Бүрий ч боллоо. Яагаад ч юм надад тэр үед эмээг чоно идчихвэл яана гэж бодогдоод зөндөө их уйлж билээ. Харин одоо бодоход эмээ 40 км газар яаж явган алхаж хүрэх байсан юм бол оо? Үрийнхээ төлөө гэсэн эхийн халуун сэтгэл тэр хүнийг тийм зоригтой болгож байж дээ зайлуул. Бид хоёрын аз болж замд унаа тааран, эмээ аймаг руу хэл дуулгаж, нэлээн шөнөөр ээж нөхөртэйгөө цуг эмч дагуулан ирж билээ...</span><br /><span style="font-family: arial;">Бид хамтдаа аймаг явсан. Би 7 хоног эмнэлэгт хэвтэж, залуу ээжээр гоё гоё хувцас, тоглоом авахуулж, эмээтэйгээ цуг аймгийн төвийн айл хэсэж чихэр цуглууж, жигтэйхэн баян хүн хөдөө гэртээ ирж билээ. Муу бор гэрийнхээ гадаа ирж машинаас буухдаа хөдөөгөө ямар их санаснаа мэдэрсэн. Эмээгийн чанасан шаргал цайны ааг аргалын утааны үнэртэй хамт сэтгэлд амтагдаж, эрх охины биеийг асуухаар ирсэн нутгийн эгч нарын урианхай аялга чихэнд уусаж, муу бор гэрийн минь унинд хавчуулсан хатуу хавтастай цагаан толгойн номын минь зурагнууд хүртэл намайг үгүйлсэн мэт санагдаж билээ.<br />Нутгаа, бага насаа, эмээгээ би ямар их санах юм бэ....<br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7136076013701144239-1434489145300056737?l=gunjeehei.blogspot.com' alt='' /></div>Гүнжээhttp://www.blogger.com/profile/04970686170878589580noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7136076013701144239.post-89942826451617932572007-12-21T02:07:00.000-08:002008-12-11T16:53:29.597-08:00<div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_3iASwIH1qFw/R2uSCyAazBI/AAAAAAAAADE/3wxbga2Or9Q/s1600-h/sook23.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_3iASwIH1qFw/R2uSCyAazBI/AAAAAAAAADE/3wxbga2Or9Q/s320/sook23.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5146367575681846290" border="0" /></a><span style="color: rgb(0, 0, 0); font-family: arial;font-size:100%;" >Миний мэргэжил сайхан юм аа. Олны танил хүмүүстэй уулзаж, ярилцаж, танилцаж байсан тухайгаа бичих хэрэгтэй санагдаад. Блогтоо 21-р зууны 27-той бүсгүй хэрхэн амьдарч аж төрж байсан тухай бичнэ гэж бодсоноо хэрэгжүүлж эхлэхээр шийдлээ.<br />Монголын суутнуудтай авахуулсан гэрэл зургийн маань цомог улам тэлэх биз ээ.<br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0); font-family: arial;font-family:courier new;font-size:100%;" > Өнгөрсөн намар төрийн соёрхолт, их найрагч Бавуугийн Лхагвасүрэнтэй танилцах завшаан тохиолдсон маань энэ Гадаадад суугаа эх орноо гэх сэтгэлтэй олон монголчуудыг нэгтгэсэн "Цахим өртөө холбоо" хэмээх байгууллага их найрагч бид хоёрыг Хан Паласын энэ өргөөнд золгууллаа. Монголчуудын маань ажил амьдрал дээшлэн дэвжээсэй</span><span style="color: rgb(0, 0, 0); font-family: arial;font-size:100%;" > </span><span style="color: rgb(0, 0, 0); font-family: arial;font-family:courier new;font-size:100%;" >Хурай, хурай, хурай....</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7136076013701144239-8994282645161793257?l=gunjeehei.blogspot.com' alt='' /></div>Гүнжээhttp://www.blogger.com/profile/04970686170878589580noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7136076013701144239.post-43773842446703165552007-12-20T23:28:00.000-08:002007-12-21T00:00:12.536-08:00<div style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size:100%;"><span style="font-family: arial;">Алган дээрээ бөмбөрүүлсэн<br />Айлын хооронд үүрсэн<br />Азай буурал ээжийгээ<br />Ачийг яаж хариулна даа<br /><br />Энгэрийн гэнэн яргуй шиг<br />Эмзэг залуу насандаа<br />Өтлөнө гэдгийг санаад<br />Өрөвдөж явлуу ээжийгээ<br /><br />Мөнхийн рашаан байдаг бол<br />Хаанаас ч гэсэн олох юмсан<br />Миний ээж настай хүн<br />Хайртай ээждээ өгөх юмсан<br /><br />Өвсний толгой цайраад байна<br />Өвөл болсны шинж үү дээ<br />Өөрөө ч мэдэхгүй уйлах юм<br />Ижийгээ санасны шинж үү дээ<br /></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7136076013701144239-4377384244670316555?l=gunjeehei.blogspot.com' alt='' /></div>Гүнжээhttp://www.blogger.com/profile/04970686170878589580noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7136076013701144239.post-70452474563597739222007-12-20T06:08:00.000-08:002008-01-15T05:05:30.349-08:00<span style="text-decoration: underline;"></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-family:arial;" >Хэдэн сарын өмнө их царайлаг, бас нүдэнд дулаахан залуутай учирлаа. Түүнийг Б гэдэг. Бүүр ойртоод харах юм бол дэндүү гоё нүдтэй. Миний хүндэлдэг залуусын нэг. Хүн ер нь нэг л амьдрах насандаа амбицтай, түүнийхээ төлөө зүтгэх зөв зорилготой, зоригтой байх хэрэгтэй санагддаг. Б яг тийм. </span><br /><div style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-family:arial;">Тэр мэргэжилдээ сайн, бас их зоригтой. Хүчирхэг. Яг цагаа тулахаар магтах үг гарч ирэхгүй юм. Ямар ч байсан би түүнд нэг хэсэг үхтлээ дурлаж байлаа. Олон сайхан шүлгийн мөрүүд сэтгэлээс урсан гарч, түүнийгээ би хэнээс ч нуудаггүй байлаа. Хүмүүс, хүмүүс ч гэж дээ найзууд маань түүнийг хараад яасан айхтар харгис харцтай юм бэ гэдэг. Гэтэл надад огт тийм биш. </span><br /><span style="font-family:arial;">Бид аялалд явж байгаад танилцсан л даа. Надаас нэлээд хэд дүү болохоор би эгчирхэхээс өөр арга байгаагүй юм. Харин сүүлдээ дажгүй андууд болцгоосон шүү. Утасны дугаараа солилцож, уулзаж, учирдаг байв аа. Түүнийгээ их нууна. Хэнээс ч нууж байгаа юм бүү мэд. Юутай ч тэр өдрүүдэд би өөрөө хүүхэд болчихсон юм шиг, эргээд 16 настай болчихсон шиг санагддаг байж билээ. </span><br /></div><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-family:arial;" ><br />Тэнгэрт од гэрэлтэх өнгөлөгхөн шөнөөр<br />Тэргэл саран гийсэн сэрүүн хотыг нөмөрч<br />Алдрайхан түүнтэйгээ амраглаж хонолоо<br />Аялагхан сэтгэлд нь халууцаж хонолоо<br /><br />Дарсны сайхан нь алив ууя гэнэ<br />Далавчны цуцашгүй нь алив нисье гэнэ<br />Давшгүй бэрх нь алив туулъя гэнэ<br />Даанчиг уянгалаг нь алив дуулъя гэнэ<br /><br />Зовлонгийн цагаан орчлонг ардаан би нууж<br />Зоргороо шүлэг шөнийг хувааж хүлхлээ бидэн хоёр<br />Зоосны хоёр тал шиг там диваажинд сэлгүүцэж<br />Зол баярын замбуулинг хөтлөлцөж туучлаа бидэн хоёр<br /><br />Жавартай үдшийн салхийг ажсангүй, дулаахан байж дээ<br />Зайсан дахь сарны сэвхийг анзаарсангүй, дурлачихсан байж дээ<br />Залбирч нисдэг шувууны далавчийг анзаарсангүй, жаргалтай ч байж дээ<br />Зам зуурын үзүүр дэх учралаа аргадсангүй, омголон ч байж дээ<br /><br />Үүлтэй тэнгэрийн хаяа ийм холсон бил үү<br />Үргэлжид чамайг мөрөөдөх үйлийг нь яалтай<br />Үлэмжийн нартай ертөнц ийм сэрүүхэн блүү<br />Үсэнд минь нэг хэсэг шингэсэн үнэрийг чинь яалтай<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-family:arial;" >Тэнгэрт од гэрэлтэх өнгөлөгхөн шөнөөр<br />Тэргэл саран гийсэн сэрүүн хитыг нөмөрч<br />Алдрайхан түүнтэйгээ амраглаж хонолоо<br />Аялагхан сэтгэлд нь халууцаж хонолоо...<br /><br />Чамдаан баярлаж явдаг шүү. Олон олон гунигийг, бас зөндөөн олон жаргалыг чамтай хуваалцсан өдөр хоногууддаа баярлаж явдаг шүү. Амжилт хүсье Б.<br /></span>Би нэлээн зориг гаргаж байж түүнийг тэврэн зургаа авахуулж билээ. Дотроо их айж байлаа...<br /><div style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-family:arial;"><br />Зүсэр зүсэр бороог хүйтэн гээд яах вэ<br />Зүгээр эрхэлдэг амрагаа хүнийх гээд яах вэ?<br />Зүмбэр зүмбэр уулсаа холынх гээд яах вэ<br />Зөн совингийн амрагаа хүнийх гээд яах вэ?<br /><br /><br />Зүг зүгийн жаврыг сөрөхгүй гээд яах вэ<br />Зүйтэй жаахан амрагаа санахгүй гээд яах вэ<br />Зөрүү зөрүүхэн заяаг аргадахгүй гээд яах вэ<br />Зүрх сэтгэлийн амрагаа санахгүй гээд яах вэ?<br /><br />Ай миний бурхнаас нуусан амраг минь...</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7136076013701144239-7045247456359773922?l=gunjeehei.blogspot.com' alt='' /></div>Гүнжээhttp://www.blogger.com/profile/04970686170878589580noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7136076013701144239.post-90002771206327625112007-12-20T05:31:00.000-08:002008-12-11T16:53:30.416-08:00<div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_3iASwIH1qFw/R2pwfSAay9I/AAAAAAAAACk/KqQKJzcutWU/s1600-h/soko1.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_3iASwIH1qFw/R2pwfSAay9I/AAAAAAAAACk/KqQKJzcutWU/s320/soko1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5146049206936062930" border="0" /></a><span style="font-family: arial;">Хүн заавал хөгшрөхөөрөө дурсамжаа бичдэг гэсэн ойлголтыг эвдмээр санагдаад. Арван настай хүүхдэд ч гэсэн санаж дурсах зүйл байдагтай адил бүхэл бүтэн 27 жил насалчихаад байхад надад санаж, дурсах зүйл зөндөө л байна даг.</span><br /><span style="font-family: arial;">Би зохиолчдыг үнэхээр биширдэг. Ялангуяа дурсамжаа бичсэн зохиолч болон хүмүүсийг. Тэд он удаан жил насалчихаад амьдралд нь тохиолдож байсан бүхнийг мартахгүй санаж бичнэ гэдэг бол гайхамшиг. Гэтэл би 5 жилийн өмнөх бүх сайхан болоод муухай зүйлээ саная гэтэл ихэнхийг нь мартчихаж....</span><br /><span style="font-family: arial;">Ямартаа ч миний бодсон санасан бүр, уулзаж учирсан болгон, бичсэн сонссон уншсан бүхэн байгаа чигээрээ энд үлдээсэй гэж бодож байна. 21-р зуунд алдаж онон амьдарч яваа идэр залуухан бүсгүй юуг хүсэж мөрөөдөж байсныг хэдэн арав, хэдэн зуун жилийн дараа үеийнхэн маань уншиг л дээ. Яагаад болохгүй гэж. Мэдээж үзэл бодол минь нээлттэй, үг санаа минь хурц шулуухан болохоор надтай санал нийлэхгүй, бичлэгийг минь уншаад элдэв янзаар ойлгох хүмүүс зөндөө л гарна байх. Тэр тусмаа сонирхолтой санагдаж байна.</span><br /><span style="font-family: arial;"> Хэдэн жилийн өмнөхөөс би их өөрчлөгджээ. Арга ч үгүй байх л даа. Юугаа ч мэдэхгүй хөдөөний бор охин ирчихээд хотын их соёлд /шоконд/ автахдаа нэг хэсэгтээ уймарсан. Гэтэл одоо намайг хэн хөдөөнийх гэх юм бэ? Та хар л даа. Хүн гадаад төрхөөрөө ингэж их өөрчлөгддөгийн адилаар жил бүр л бодол санаа нь тэлж, амьдралынх нь хэв маяг шинэчлэгдсээр байдаг бололтой.</span><br /><span style="font-family: arial;"> Нутгаан их санана аа би. Буйд хөдөөгийн аниргүйд бодлоон чагнасхийж суух, үүрийн цагаан гэгээнээр хөл нүцгэн алхсаар голын эрэг дээр очиж урсгал харан санаашрах, эмээ үнээндээ гарсан хойгуур тавиуран доогуурх төмпөнтэй тарваганы махнаас хэд огтолж идчихээд орондоо орж даавуугаа балиартуулж зэмлүүлэх хийгээд хээр талын уудамд аргал түүн болсон болоогүй шүлэг үглэнхэн аяланхан явахын жаргалыг та мэднэ гэж үү.</span><br /><span style="font-family: arial;"> Улаанбаатараа бас санана аа. Сэтгүүлч мэргэжилтэй хүн утас сүлжээгүй, зурагт гарахгүй, сонин очихгүй хөдөөд сар гаруй болоход их хотын минь дуу чимээ, интернэтээр аялахын сайхан, диско клубын хэмнэлт аялгуу санагдаад...</span><br /><a style="font-family: arial;" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_3iASwIH1qFw/R2pz5yAay-I/AAAAAAAAACs/_oMEG4d0Mrg/s1600-h/soko2.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 229px; height: 182px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_3iASwIH1qFw/R2pz5yAay-I/AAAAAAAAACs/_oMEG4d0Mrg/s320/soko2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5146052960737479650" border="0" /></a><span style="font-family: arial;">...Бодоод байх нь ээ би их азтай юм. Хотын ч хөдөөгийн ч амьдрал мэддэг. Аль алинтай нь дасан зохицож чаддаг. Хотод төрсөн залуус хөдөөгийн сайхныг үл мэдрэх, хөдөө өссөнүүд нь хотын соёлд балмагдах тийм айдас надад үгүй учир би азтай бүсгүй юм байна.</span><br /><span style="font-family: arial;"> Хүн эргээд бодоход хийсэн үйлтэй, хэлсэн үгтэй, дуурсагдах алдартай, дурлалт хүмүүстэй байх нь чухал гэдэгт би итгэдэг байлаа. Одоо ч итгэсээр. Гэхдээ заримдаа жаахан эргэлздэг тал бий. Ялангуяа амьдралын хүнд ачаан дундуур бүхнийг болгож бүтээх гээд бор зүрхээрээ зүтгэсээр атал ажил үйлс маань бүтэлгүйтэх өдөр гармагц би хичнээн их шантардаг гээч. Ийм үед л би тэвчээрийн шангаа алдахгүйсэн гэсэндээ тэнгэрлэг мөрүүдийг хэлхэж, энэ амьдралд сөхрөхгүйсэн гэхдээ эргээд ард үлдсэн үйлдлүүдээ цэгнэн аждаг аа. </span><br /><span style="font-family: arial;">Хамгийн гайхамшигтай нь надад маш олон найз нөхөд байна. Нэг өдөр би бүр тоолж үзлээ. Өлхөөн 100 хүрчихэж байна. Бас намайг олйгодог, дэмждэг, итгэдэг ажлын хамт олон байна. Цахим өртөөнийхөн гэж гайхалтай хүмүүс бий дээ. Батаа ах, Базраа эгч, Анулан,Батдулам, Саруул... Заримдаа тэд миний аав ээж ч юм шиг... Энэ хүмүүсийн талаар би заавал хөрөг бичнэ ээ. </span><br /><span style="font-family: arial;"> Амьдрал сайхан юм аа... </span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7136076013701144239-9000277120632762511?l=gunjeehei.blogspot.com' alt='' /></div>Гүнжээhttp://www.blogger.com/profile/04970686170878589580noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7136076013701144239.post-24042468747416708682007-12-20T04:55:00.000-08:002008-12-11T16:53:30.895-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_3iASwIH1qFw/R2pokyAay7I/AAAAAAAAACU/Mie-GuNswPk/s1600-h/baagii.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_3iASwIH1qFw/R2pokyAay7I/AAAAAAAAACU/Mie-GuNswPk/s320/baagii.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5146040505332321202" border="0" /></a><span style="color: rgb(51, 51, 255);">Надад найз бүсгүйчүүд олон бий. Өмнө нь Анулан, Саруултуяа хоёрынхоо тухай бичсэн. Үргэлжлүүлье. Та нарт танилцуулах гэж байгаа дараагийн хоёр найз маань Батдулам, мөн Нямбаяр. </span><br /><div style="text-align: justify;"><br /><span style="font-family:arial;"><span style="font-weight: bold;"></span></span></div><span style="font-family:arial;"><span style="font-weight: bold;">Батдулам. </span>Харсан хүн дуу алдан дурламаар талимаарсан алаг нүдтэй сайхан бүсгүй. Их гоё бүжиглэдэг. Гутарч гунидаг болов уу гэмээр сайхан инээмсэглэдэг. Бид найзлаад хоёр жил болж байна. Ядарч зовсон үед, яарч бачимдсан мөчид тэр нэг их сайхан инээмсэглээд - Юу болчоов дээ, алив. Хоёулаа сайхан хоолонд орох уу, эсвэл гоё дискодох уу. Найз нь яах уу... гээд л. Надад хүн санаа тавьж байгаа гэж бодохоор нөгөө гутарсан хүн чинь юу байхав дороо сэргээд л ирнэ.<br />Баагийн ямар гоё дуулдаг гээч? Тэр хүчтэй хоолойтой. Би өөрийнхөө муу найз болохыг харуулсан жишээ яръя л даа. Найз залуутай байв аа. Нэг өдөр Баагийгаараа гайхуулах санаатай танилцуулав. Тэр залуу маань надтай олон жил найзлахдаа ямар ч эмэгтэйг харж дуу алдаж байсан удаа үгүй болохоор би хэрэндээ их додигор явдаг байлаа. Гэтэл найз залуу маань гэртээ ирчихээд: - Хүүеэ, Баагий нээрээ ямар сайхан бүсгүй вэ? Тэр нүд, хөмсөг, уруул, инээмсэглэл... Гайхалтай... гэж дуу алдаж билээ. Би ч яахав, тэнэг хүн юм болохоороо би сайн найзтайгаа мэдрүүлэх гэсэн болохоос сайхныг нь хараад гайх гэсиймуу гэх маягтай үг хаяад дуугаа хурааж билээ. Үнэнийг хаана нуух билээ... Тийм л гайхалтай бүсгүй дээ миний Батдулам найз.<br />Бас нэг сонин баримт. Яг энэ хэсгийг уншаад чи битгий уурлаарай Баагий? Баагий маань машиныг гайхалтай сайн жолоодно. Тэгсэн атлаа одоо хүртэл жолоонд сууж үзээгүй гэж байгаа. Авъяас гэж энэ дээ.<br />Харин энэ зураг бол бид хоёр ёолкоор хамт байгаа нь. Би жаахан намхан юм болохоороо Баагийгаа суулгаж байгаад авахуулсан. Бараг чацуу харагдаж байгаа биз. Тэгэхээр хүмүүс намаг Баагий шиг өндөр хүүхэн байна гэж бодно гэсэн үг... хэ хэ хэ хэ<br /><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_3iASwIH1qFw/R2pqBCAay8I/AAAAAAAAACc/ZrxysP76xvk/s1600-h/nyamaa.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_3iASwIH1qFw/R2pqBCAay8I/AAAAAAAAACc/ZrxysP76xvk/s320/nyamaa.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5146042090175253442" border="0" /></a><span style="font-family:arial;"><span style="font-weight: bold;">Нямбаяр. </span>Даруухан атлаа бүтээлч нэг найзтай хүн дээ би. Түүнийг Нямбаяр гэнэ. Гайхалтай бичнэ. Зураг зурна, фото бас авна. Жигтэйхэн мэдрэмжтэй. Бид хоёрыг хараад хүмүүс яаж таарч нөхөрлөдөг байна гаа гэмээр эрс тэс зантай хоёр. Нямаа маань сэтгэлийн хөдөлгөөн багатай, аливаад ул суурьтай, нүдээрээ нэг их хөөрхөн инээмсэглэчихээд цааана зөндөө ажил амжуулчихсан байдаг. Их үнэнч, ажлыг хулхидна гэж харин ч нэг байхгүй дээ. <br />Би л болсон хойно сэтгэлийн хөдөлгөөндөө автаад дурлачихсан, эсвэл жаахан гуничихсан яваад очно доо Нямаа руу. Тэр тайван гэгч нь нэг хараад сайхан цай хийж өгөөд миний ярихыг эхлээд сонсоно. Би ч хамаг байдгаа гаргаж аваад Нямааг юу хэлэх бол гээд харахад тэр - За одоо тайвширчихсан биз дээ гэнэ. Надад хэлэх үг олдохгүй байгаа юм чинь.... хэ хэ хэ<br />Энэ зургийг бид хоёр зун Тэрэлж явах замдаа авахуулсийн. Хоёулаа замд таарсан агуйд орж үзээд. Халуун өдөр хүйтэн агуйд гэнэт орох ч эвгүй юм билээ шүү. Би өөрийгөө бодоод хүн амьтнаас зуурсан шиг явж байхад мань хүн аппаратаа барьчихсан зураг дарж явна. Ийм шургуу зан миний найзад өдөр бүр амжилт авчирж байдаг юм даа.<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7136076013701144239-2404246874741670868?l=gunjeehei.blogspot.com' alt='' /></div>Гүнжээhttp://www.blogger.com/profile/04970686170878589580noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-7136076013701144239.post-54937205376155721242007-12-20T03:08:00.001-08:002008-12-11T16:53:31.062-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_3iASwIH1qFw/R2pbMiAay6I/AAAAAAAAACM/SdbKQus0-wA/s1600-h/bi+bagadaa.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_3iASwIH1qFw/R2pbMiAay6I/AAAAAAAAACM/SdbKQus0-wA/s320/bi+bagadaa.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5146025795069332386" border="0" /></a><br /><span style="font-size:100%;"><span style="color: rgb(51, 0, 51);font-family:arial;font-size:100%;" >Энэ зурган дээрх хөөрхөн охин бол би. Эмээтэйгээ хоёулаа байгаа нь. Саяхан цомгоо үзэж байтал гарч ирэхээр нь сонин санагдаад, бас бага насаа санаж өөрийнхөө зурганд хайр хүрч байгаа гэж жигтэйхэн<br /><br />Зургаан настай байсан. Эмээ бид хоёр бүүр хөдөө бригадын төв дээр мал маллаж амьдардаг байсан агаад өвөлдөө хоёулаа аймгийн төв орж ирээд байгаа царай нь энэ. Байшинд бөгчимдөөд эмээгээ бушуухан хөдөө гэртээ харъя гэж "шаналгадаг" байж билээ.<br /><br />Ямар ч жаргалтай байсан юм бэ дээ, одоо бодоход... Ээж маань хань татаад намайг авч үлдэх гэдэг боловч түүнийг ажилдаа явсан хойгуур хоосон байранд цоожлуулж үлдэхээс зугтаад огт зөвшөөрдөггүй байж билээ.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Миний эмээ дууч хүн байсан</span><br />Би мөн л зургаан настай байсан юмдаг. Нэг өдөр айлын хуриманд эмээ маань уригдав аа. Мал хуйгаа харах хүнгүй байсан учраас би яалт ч үгүй үлдлээ. Шөнө боллоо. Би айж байсан боловч угийн гүргэр зангаараа лаагаа асаагаад, галдаа аргал өрдөөд, аймгийн төвөөс ээжийн явуулсан, морь унасан хоёр хүүхдийн зурагтай, хатуу хавтастай номоо үсэглэж, зургийг нь харж сатаарч суулаа. Цаг нэлээн оройтсон байх. Алсаас уртын дуу аялсан эршүүд хоолой морин төвөргөөний хамт сонсогдож, удалгүй эмээ гадаа ирэв. Тэр үед эмээ маань 70 гаруй настай, тэнхлүүн хөгшин байлаа. - Миний шар охион? Эмээгээ буулгаарай... Би баярлан гарахдаа гутлаа өмсөхөө мартжээ. Зуны шөнийн чийглэг зүлгэн дээр хөл нүцгэн гишгэх тэр мэдрэмжийг та ямар гэж санана. Бас эмээгээ хараад баярлан хөөрсөн, санаа зовохоосоо илүү чихэр горьдсон тэр харцыг та бүүр таашгүй. Эмээ нэлээн халжээ.<br />... Гэртээ орж ирлээ. Нээрээ зөндөө гоё чихэр авчирсан байлаа. Би эмээдээ хийсэн хоолоо гаргаж халаах гэтэл : - Ишш, миний охин тусад оржээ. Сүрхий хүүхэн шүү. Ажилтай, ухаантай сайн хүн болно доо. Тэр үед миний зэрэмгэр цагаан охиныг хүмүүс яасан их хүндлэх бол... гээд, би түүнд нь онгирч байгаа гэж жигтэйхэн. Тэр зураглалыг хальснаа буулгаж үлдээсэн бол ямар их хайр энэрэл, бас ямар их өнчрөл хагацал, бас ямар их хатуужил тэвчээрийг хадгалж үлдэх байсан бол.... Эмээ надад тэр орой урианхайн богино уртын дуу зааж өглөө<br /><br />Харуул Алтайн ус нь<br />Хадыгаа дагаж урсана<br />Хан буурал аавм /аав минь/<br />Манийгаа гэгожэ суунаа л /Намайг гэсээр сууна л /....<br />Богинохон атлаа эрс тэс шуранхайлсан энэ дууг би нутгаа санахаараа, эмээгээ санахаараа аялдаг юм. Аялахын учир би хотын байшин дунд байгаадаа тэр. Хаашаа ч харсан хэдэн байшин, утаан хөшгөн дунд чанга дуулах аваас миний урианхайн их шуранхай уусан одох мэт харам төрнө... Тэрнээс биш чанга дуулалгүй яахав.<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Миний эмээ үйлч байлаа</span><br />Их сайхан оёно доо эмээ маань. Түүний ач тус нь хэдхэн хоногийн өмнө хүртэл гарав. Би энэ жилийн шинэ жилээр үдэшлэгт өмсөх плажаа өөрөө оёсон юм. Интернэтээс плажны загвар харлаа. Оллоо. Өөрөө эсгэлээ. Ажил зөндөө их байсан ч 2 өдөр шөнө нойргүй шахам байж оёлоо. Оёдлын машинтай байсан бол арай л эрт дуусах... Бүгдийг нь гараар оёсон. Ямар таашаалтай байв аа. Эмээгээ бодон бодон учиг сүвлэн суухдаа өвлийн шөнө миний хажууд дэнгийн гэрэлд гутлын минь ханзархайг нөхөн суусан, ажилд эвэршсэн хатуухан, бахим хуруунууд харагдах шиг... гэгэлзэн гэгэлзэн уйлан уйлан суулаа. Ямар ч сайхан байжив дээ, тэгэхэд...<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Эмээгээс үлдсэн бодол...</span><br />Эмээ мундаг аа. Өвдөнө гэж байхгүй. Ная насалж, бурхны оронд одох хүртлээ нэг ч шүд нь унаагүй тийм сайхан хүн байж билээ. Үеийнх нь хөгшчүүл юм идэхдээ амаа муруйлган хачин жигтэй улаан буйл гаргахад, эсвэл ёрдойсон 2-3 шүд гарган хооллоход би татаж унатлаа хөхрөөд эмээд загнуулдаг байж билээ. Надад шүдгүй хөгшүүл үнэхээр элэг хөшөөм харагддаг байсан. Яагаад гэвэл миний эмээ хөгшин мөртлөө бүтэн шүдтэй учраас тэр шүү дээ.<br /><br />Сургуульд сураагүй мөртлөө орос хэлтэй гэж байгаа. Үгийн язгуур, өгүүлбэрийнх нь бүтэц зохион байгуулалт нь зөв атлаа хэлэхдээ жаахан хазгай ярина. Тэрнийг нь би их шоолно оо. Өөдөөс эмээ маань - Би та нар шиг ингэж заалгаж сурсан бол лав Ерөнхий сайд болчихсон байхгүй юу гэж хошигноно. Сүүлд Монгол улс зах зээлд шилжсэнээс хойш нэг удаа эмээ- Би өдийд ядаж 60 настай байсан бол бизнес гэж юу байдгийг энэ нутгийнханд нэг харуулахсан ..гэж шүүрс алдаж билээ. Эмээ тэгэхэд 80 дөхчихсөн байлаа.<br /><br />Сэтгэлийн хатан тэвчээр гэж чухам эмээд маань байлаа. Алтан хэвлийгээсээ 11 хүүхэд гаргасан гэдэг. Амьд сэрүүн байгаа нь 5, үлдсэн нь бурхан болсны нэгээс бусад нь хүү байжээ. Өвөө маань тэр үеийн сэхээтэн байсан, ажил алба гэж их явдаг байсан учраас ар гэрийн бүхий л ажлыг эмээ амжуулна. Ажил хийхдээ дуртай гэж жигтэйхэн. Яг энэ чанарыг нь би өвлөсөн юм шиг байгаам. Ямар ч хэцүү ажлыг дуртай, сонирхолтой болгож хийхийг хүсдэг. Ингэсэн тохиолдолд тэр ажлын цаана гарах юу ч биш санагддаг аа<br /><br />Эмээд маань хийж чадахгүй, хэлж мэдэхгүй ажил, үг гэж байхгүй дээ. Жигтэйхэн цэцэн цэлмэг, бас их эрэмгий зоригтой хүн байсан. Орчин тойрныхондоо их нөлөөтэй. Хөдөөний хүн атлаа цаг үеэсээ хоцрохгүй. Хоёрхон жишээ авъя л даа.<br />- 1988 он. Эмээгийн толгой наранд их халдаг, би өдөрт хэд хэдэн удаа шанагаар булгийн хүйтэн ус хийж өгдөг байлаа. гадаа сууж ааруул хийхдээ, арьс элдэхдээ, бас айл хэсэхдээ эмээ байнга шүхэр /зонтик/ барина. Цэнхэр өнгөтэй, жижигхэн жижигхэн цэцэгтэй нарны шүхэр их гоё харагддаг байж билээ. Хөдөөний зарим нэг хэрэгт дуртай авгай нар эмээг маань битүүхэн шоолдог байсныг би санаж байна. Нэг удаа ичээд эмээгээс та хөгшин хүн байж зонтик битгий барь аа гэхэд эмээ - Үүнийг чинь гоёх гэж биш эрүүл мэндээ хамгаалах гэж хэрэглэдэг юм шүү дээ гэж билээ.<br /><br />- Хөдөөний хөгшид зуны халуунд ч тэрлэгтэй байдагсан. Харин эмээ болохоор өөрөтө гоё плаж хийж өмсөнө, бас болоогүй сийрсэн сандаалаар гоёно. Дал гарчихсан, дээлтэй хэдэн хөгшчүүлийн дунд эмээ тавин хэдтэй юм шиг залуухан харагддаг байж билээ. Тэд цайнд ааруул дэвтээн идэж байхад эмээ хажууд нь өөхтэй мах алаглуулан хөшиглөсөн шигээ.... инээж хуучлаад л... Үнэн тэнгэрлэг харагдана даа...<br /><br />Яриад байвал тоймгүй... Үргэлжлүүлж бичнэ ээ.<br />Нэг л зүйлийг боддог юм. Би эмээгийн насан дээр тийм байж чадах болов уу гэж. Гэхдээ би саак эмээ болно оо... Яагаад гэвэл тийм мундаг эмээгийн охин муу явж болохгүй...<br /></span></span><div style="text-align: right;"><span style="font-weight: bold;font-size:100%;" ><span style="color: rgb(51, 0, 51);font-family:arial;font-size:100%;" >/сэтгэл сэмрээд, уйлмаар.../</span></span><span style="font-size:100%;"><span style="color: rgb(51, 0, 51);font-family:arial;font-size:100%;" ><br /></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7136076013701144239-5493720537615572124?l=gunjeehei.blogspot.com' alt='' /></div>Гүнжээhttp://www.blogger.com/profile/04970686170878589580noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-7136076013701144239.post-53512492662744432472007-12-20T00:37:00.000-08:002008-12-11T16:53:31.459-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_3iASwIH1qFw/R2osCSAay2I/AAAAAAAAABs/AbqpFO219sE/s1600-h/m23.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_3iASwIH1qFw/R2osCSAay2I/AAAAAAAAABs/AbqpFO219sE/s320/m23.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5145973941929167714" border="0" /></a><span style="font-weight: bold;">Анулан</span> бол надтай цуг ажилладаг миний сайн найзуудын нэг. Хэдийгээр бид хүмүүс шиг он удаан жил нөхөрлөөгүй ч би түүнийг хамгийн сайн найз аа гэж боддог. Найзууд байхын утга учир бол нэгнийгээ их сайн ойлгодог, бас итгэдэг, хэзээ ч ямар ч сайн болоод муу үйл тохиолдоход нэг зангаараа байж чаддаг тэр чанарыг агуулсанд байдаг юм болов уу гэж боддог юм.<br /><br />Бас миний нэг бахархдаг зүйл бол найзууд маань бүгдээрээ их гоё нүдтэй, гоё биетэй, чадварлаг хүмүүс байдаг. Ануланг та нар хараарай. Хөөрхөн охин шүү. Янз бүрийн ааш араншин гаргах бүрт минь инээмсэглэж, ямар нэгэн зүйл хэлэхгүйгээр - Чамайг ойлгож байгаа шүү ... гэдгээ илэрхийлж чаддаг нь гайхалтай. Чи шүү Анулаан! Хорвоогийн олон өдрүүдийг, олон саруудыг, олон жилүүдэд нөхөрлөсөөр байх болно гэдэгтээ итгэлтэй байгаа. Тэрний хийж өгсөн кофе үнэхээр гоё амттай. Манай захирал бүр Анулангийн кофег санадаг гэж байгаам чинь хэ хэ хэ. Өчигдөр гэхэд л Face-д болсон Монстуднетийн 10 жилийн шоун дээр надад хань болоод бүжгийн талбай дээр хөлөө чилтэл зогссон байх. Сүүлийн үед фото зураг их сайн авч сурч байгаа. Надад дандаа урам хайрладагт чинь чин сэтгэлээсээ талархсаар явдаг юм...<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_3iASwIH1qFw/R2ostCAay4I/AAAAAAAAAB8/bGwqHkaWcYQ/s1600-h/sarora.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_3iASwIH1qFw/R2ostCAay4I/AAAAAAAAAB8/bGwqHkaWcYQ/s320/sarora.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5145974676368575362" border="0" /></a><span style="font-weight: bold;">Саруул.</span> Тэр бол үнэхээр мундаг бүсгүй. Ажил мэргэжилдээ гаргуун, ааш зангаар тэргүүн, алдар хүндээр дориун, а харин бүжиглэхдээ надтай ханилуун... хэ хэ хэ Би түүнд сэтгэлээ уудлан ярьчихаад нэг сайхан тайвшрах шиг болдог юм. Бас дискодох үед тэр нээрээ үнэн урамтай. Яг өөрийнхөөрөө байж чаддаг... хөгжилтэй... Чи шүү Саруул аа. Орчлонгийн сайн болоод саар олон мөчүүдийг хамтдаа даван туулна аа.<br /><br />Бид ноднин нэг заал авсийн. Манай Саруул чинь сагс тоглохдоо мундаг. Бас аяллаар явахдаа баргийн эр хүнээс дутахгүй хүчтэй, зоригтой гэж байгаа. Үзэл бодол нь нээлттэй, санаснаа шулуухан хэлчихдэг, элдэв нялуун занд дургүй болохоор харьцахад хичнээн амар гээч. Харин энэ зураг бол төв аймгийн Алтанбулагт авахуулсан зураг. Тэгэхэд ёстой сайхан амарсан. Бид дээсний тэмцээнд орсон. Нэлээн атаман шинжтэй гарсан байгааз? хэ хэ хэ.<br /><br />Өө нээрээ, Саруул саяхан Франц яваад ирэхдээ надад их гоё сэтгүүлүүд авчирж өгсөн. Ямар их баярласан гээ. Хүчирхэг найз минь хүй орчлонг улам баяр баясгалангаар чимж яваарай.<br /><br />Ер нь бодоод байсан чинь би их олон найзтай юм байна. Эхлээд Анулан, Саруул хоёрынхоо тухай биччихлээ. Үргэлжлүүлнэ ээ. Миний найз охидын тухай мэдмээр байвал блогт маань морилж байгаарай...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7136076013701144239-5351249266274443247?l=gunjeehei.blogspot.com' alt='' /></div>Гүнжээhttp://www.blogger.com/profile/04970686170878589580noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7136076013701144239.post-55874223147768454362007-12-19T23:33:00.001-08:002008-12-11T16:53:33.021-08:00<div style="text-align: justify; font-family: times new roman;"><span style="font-size:100%;">2007 оны 12-р сарын 19-нд Монголын анхны вэб сайт болох Монстуднет-ийн 10 жилийн ой Fac<span lang="MN">e диско клубт сайхан болж өнгөрлөө. Энэ үеэр мэдээллийн технологийн анхдагчууд болох олон дизайнер, програмистууд дурсгалын зүйл гардан авцгааж, өнгөрсөн 10 жилийн хугацаанд тус сайтын чатанд ямар нэрээр ордог байсан, хөгжилтэй түүх, дурсамжаа ярьцгааж нэгэн оройг мартагдашгүй сайхан өнгөрүүлж байлаа.</span></span><br /><span style="font-size:100%;"><span lang="MN"> </span>Монстуднетээс төрж гарсан гэр бүл тоймгүй олныг Сансар дарга дурсаж, Нисванис хамтлагийн бүх цомог энэ сүлжээний хүчинд бүтсэн, "Татар" хамтлаг монстуднетийн чатанд танилцаж анх хамтлагаа байгуулж байсан, хамгийн сүүлийн гэр бүл 2 жилийн өмнө гэрлэцгээсэн бөгөөд сайхан хүүхэдтэй болсон тухай олон сонирхолтой түүхийг ярьцгааж байлаа.</span><br /><br /><span style="font-size:100%;"> Ойн арга хэмжээнд Старфиш, Лемонс, Нисванис, Шөнийн галт тэрэг хамтлагууд хүрэлцэн ирж амьд тоглолт хийсэн нь юу юунаас илүү хүчтэй сэтгэгдэл төрүүлж, уур амьсгалыг доргио болгож байв. Гонж өмсөж, зангиа зүүсэн ажил хэрэгч хувцастай залуус маань рок аянд толгой хаялан бүжиглэж, нүргээнт чимээнд хашгиран орилж, байгаагаараа баярласан нь сэтгэгдэл төрүүллээ.</span><br /><span style="font-size:100%;"> Оллоо.МН-ийг хөл дээр нь босгосон Энхбаатар, монголын бүх сонинуудыг анх интернэтэд оруулах үйлсийн эхлэлийг тавьсан МонголМедиа-гийн Мөнхбат сэтгэгдлээ хэлж, Монстуднетийн энгэрт анх боожсон Цахим Өртөө холбооныхон сэтгэлийн бэлгээ гардуулж, Хэнтий аймгийн нутгийн зөвлөн Сансар даргад "Авъяас" медаль гардуулж, Датаком компани интернэтийн анхдагч болохынхоо хувьд хүндэт өргөмжлөл гардан авч....олон олон сюрпризээр дүүрэн үдэш байлаа....</span><br /><span style="font-size:100%;"> Улаан таван хошууг энгэр дээр нь наасан тас хар футболкийг бэлгэнд өгч байсан нь хүмүүст таалагдав...</span><br /><span style="font-size:100%;"> За ингээд үлдсэнийг фото зургаар мэдээлье</span></div><p style="font-family: arial;" class="MsoNormal"> </p> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_3iASwIH1qFw/R2onBiAay0I/AAAAAAAAABc/grCjdyf-QrM/s1600-h/m20.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_3iASwIH1qFw/R2onBiAay0I/AAAAAAAAABc/grCjdyf-QrM/s320/m20.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5145968431486126914" border="0" /></a>Старфиш хамтлагийн дуунууд их таалагдлаа<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_3iASwIH1qFw/R2omvyAayzI/AAAAAAAAABU/41v6vPnAPFU/s1600-h/m6.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_3iASwIH1qFw/R2omvyAayzI/AAAAAAAAABU/41v6vPnAPFU/s320/m6.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5145968126543448882" border="0" /></a>Манай удирдах зөвлөлийн гишүүд болох Байка, Сайнаа, цаана нь захирал Лханаран...<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_3iASwIH1qFw/R2olYyAayyI/AAAAAAAAABM/LTluENSFBBw/s1600-h/m12.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_3iASwIH1qFw/R2olYyAayyI/AAAAAAAAABM/LTluENSFBBw/s320/m12.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5145966631894829858" border="0" /></a>Энэ бол би... Миний хажууд Цахим өртөө холбооны захирал Лханаран, Ориго.МН-ийн Оршихоо нар байна<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_3iASwIH1qFw/R2olCiAayxI/AAAAAAAAABE/LXIoNTQqRLY/s1600-h/m10.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_3iASwIH1qFw/R2olCiAayxI/AAAAAAAAABE/LXIoNTQqRLY/s320/m10.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5145966249642740498" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_3iASwIH1qFw/R2okxyAaywI/AAAAAAAAAA8/AOMXUVcN2XU/s1600-h/m8.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_3iASwIH1qFw/R2okxyAaywI/AAAAAAAAAA8/AOMXUVcN2XU/s320/m8.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5145965961879931650" border="0" /></a>Эхний зураг дээр Саруул найз маань байна. Датакомын Саруул гэдгээр мэдээллийн технологийнхон андахгүй дээ. Зөндөө их ажил хийсэн бүтээлч, чадварлаг бас цоглог бүсгүй байгаа юм. Харин энэ үг хэлж буй залуу бол www.blogmn.net-ийн удирдагч залуу.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_3iASwIH1qFw/R2okgSAayvI/AAAAAAAAAA0/Q6wG7WOCm-E/s1600-h/m7.jpg"><img style="cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_3iASwIH1qFw/R2okgSAayvI/AAAAAAAAAA0/Q6wG7WOCm-E/s320/m7.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5145965661232220914" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_3iASwIH1qFw/R2ojySAayuI/AAAAAAAAAAs/d6qgxsMR-zQ/s1600-h/m4.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_3iASwIH1qFw/R2ojySAayuI/AAAAAAAAAAs/d6qgxsMR-zQ/s320/m4.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5145964870958238434" border="0" /></a>За энэ бол Саруул, Оллоо-гийн Энхбаатар хоёр. Монголын мэдээллийн технологийн акулууд ийм залуухан байгаа нь бахархууштай...<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_3iASwIH1qFw/R2ojWSAaytI/AAAAAAAAAAk/kr__QljQWwk/s1600-h/m3.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_3iASwIH1qFw/R2ojWSAaytI/AAAAAAAAAAk/kr__QljQWwk/s320/m3.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5145964389921901266" border="0" /></a><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:arial;"><span style="font-size:100%;"></span></span></span><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:arial;"><span style="font-size:100%;"><br /></span></span></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_3iASwIH1qFw/R2oh6yAayrI/AAAAAAAAAAU/I09WpUWzf0g/s1600-h/m1.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_3iASwIH1qFw/R2oh6yAayrI/AAAAAAAAAAU/I09WpUWzf0g/s320/m1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5145962817963870898" border="0" /></a><div style="text-align: justify;"><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:arial;"><span style="font-size:100%;"><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Манай гишүүдийн дунд МХХТГ-ын дарга Сансар суусан харагдана.<br />Мөн Галсансүх найрагч, Нисванис-ын Амгаа нар энэ оройг бидэнтэй цуг өнгөрөөлөө<br /><br /><br /><br /></span></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7136076013701144239-5587422314776845436?l=gunjeehei.blogspot.com' alt='' /></div>Гүнжээhttp://www.blogger.com/profile/04970686170878589580noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7136076013701144239.post-17271403159017954932007-12-14T00:55:00.000-08:002007-12-14T01:01:01.567-08:00<p style="color: rgb(0, 0, 0);"><i style="font-weight: bold;"><span style="font-size: 9pt; font-family: Arial;" lang="MN">Питер Сингер / Принстоны ИС-ийн Биоэтикийн профессор/</span></i><span style="font-size: 9pt; font-family: Arial;" lang="MN"><o:p></o:p></span> </p><p style="margin-left: 9pt; text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size: 9pt; font-family: Arial;" lang="MN">Хэрэв та илүү чинээлэг байсан сан бол илүү аз жаргалтай байх сан уу? Олон хүн тийм гэж хариулах биз ээ. Гэтэл олон жилийн судалгаанаас үзвэл хөрөнгө чинээний хэмжээ орлогын доогуур төвшинд л илүү аз жаргал авчирдаг аж. Жишээ нь, жирийн америк хүн Шинэ Зеландчуудыг бодвол илүү хангалуун амьдралтай боловч илүү аз жаргалтай биш аж. Австри, Франц, Япон, Германд хүмүүс нь Бразиль, Колумби, Филлиппин зэрэг ядуу орны хүмүүсийг бодвол мөн л илүү аз жаргалтай биш байна. Өөр өөр соёлтой улс орныг хооронд нь харьцуулах нь төвөгтэй ч байдлыг нэг улсын дотор авч үзэхэд орлогын илт доогуур төвшин (тухайлвал, АНУ-д жилийн орлого 12000 америк доллараас доогуур)-г эс тооцвол төстэй дүр зураг харагдаж байна. Орлогын доод хэмжээнээс хэтэрсэн нөхцөлд орлогын өсөлт хүмүүсийн аз жаргалтай байдалд төдийлөн өөрчлөлт авчирдааггүй байна. Америкчууд 1950-аад оны үеийг бодвол чинээлэгжсэн боловч илүү аз жаргалтай болсонгүй. Өнөөдөр жилийн 50-90 мянган долларын дундаж орлоготой америкчууд жилийн 90 мянгаас дээш орлоготой чинээлэг америкчуудтай бараг ижил хэмжээний аз жаргал эдэлдэг аж. Аз жаргалын талаархи судалгаа хүмүүсийн ахуй амьдралдаа аль хэр сэтгэл хангалуун байдгийг сонирхдог ажээ.</span></p><p style="margin-left: 9pt; text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size: 9pt; font-family: Arial;" lang="MN"> Гэтэл ийм маягийн судалгааны үр дүнд итгэл, үнэмшилтэй хандах нь учир дутагдалтай. Учир нь амьдралдаа зүгээр л нэг “сэтгэл хангалуун” байх эсэхээр хүмүүс өдөр тутмын амьдралаа үнэхээр аз жаргалтай өнгөрөөдөг эсэхэд дүгнэлт өгч болохгүй. Принстоны Их Сургуулийн Даниел Канеманн, нөхдийн хамт судалгаа явуулж, хүмүүсийн сэтгэл санааны хангалуун байдлыг хэмжихийн тулд тэдний сэтгэл санаа нэг өдрийн туршид хэрхэн өөрчлөгддөгийг сонирхжээ. Шинжлэх Ухаан сэтгүүлийн 6-р сарын 30-ны дугаарт нийтлэгдсэн уг судалгааны дүнгээс үзэхэд орлого, аз жаргалтай байх хоорондын хамаарал тун бага байгаа нь харагджээ. Канеманн, түүний нөхөд харин ч эсрэг буюу орлого ихтэй хүмүүс өдрийн ихэнхийг түгшүүр, стресс зэрэг сөрөг мэдрэмжтэй холбоотой үйл ажиллагаанд зарцуулдаг болохыг тогтоосон байна. Чөлөөт цаг илүү эдлэхийн оронд тэд ажилдаа хамаг цагаа зарцуулдаг ажээ. Тэдний өөрсдийн нь тодорхойлсноор тэд сэтгэл санааны хувьд түгшүүр, уур хилэн, айдас хүйдэстэй байдалд байх нь олонтаа гэжээ. Аз жаргалыг мөнгөөр худалдан авдаггүй гэдэгт нэмж хэлээд байх зүйлгүй нь тодорхой.<br /></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(0, 0, 0);"><span style="font-size: 9pt; font-family: Arial;" lang="MN"></span><br /><span style="font-size: 9pt; font-family: Arial;" lang="MN">Шашны олон сургааль бидэнд эд материалын хүсэлд автах нь аз жаргалгүй болгодог гэж сургадаг. Бийтлз хамтлаг мөнгөөр хайр, дурлалыг худалдаж авахгүй гэдэг байв. Бид өдрийн хоолтойгоо байдаг нь махны наймаачдын сайхан сэтгэл бус, түүний хувийн сонирхолтой холбоотой гэдгийг сануулсан Адам Смит хүртэл хэдийгээр эд баялаг хүн төрөлхтний үйлдвэрлэлийн үйл ажиллагааг байнга дэмжин тэтгэдэг нь үнэн ч эд баялагаас хүртдэг гэх ханамж нь үнэндээ “хуурамч зүйл” гэсэн байдаг. Гэлээ гэхэд энд ямар нэгэн учир битүүлэг зүйл байх мэт. Яагаад засгийн газар бүр нэг хүнд ноогдох үндэсний орлогыг дээшлүүлэхэд тэгтлээ их ач холбогдол өгдөг билээ? Яахаараа биднийг илүү аз жаргалтай болгодоггүй мөнгөний хойноос бидний олонхи нь тэгтлээ тэмүүлдэг билээ? Энэ асуултын хариу бидний хүсэл, зорилготой бодьгал болохтой холбоотой байж болох юм. Бид хэдийнээс хоол, хүнсээ олох гэж хүнд хөдөлмөр эрхэлж, хань ижилтэй болж, үр хүүхдээ өсгөхийн төлөө тэмцэж ирэгсдийн үр сад билээ. Нүүдэлчин нийгмийн хувьд зөөж, нүүж болохооргүй эд зүйлсийг эзэмших нь утгагүй байсан бол хүмүүс суурин сууж, мөнгөний харилцаанд орсноор энэ хязгаарлалт үгүй болсон. Уг нь мөнгөн хуримтлалыг тодорхой хэмжээнд бий болгох нь хүнд хэцүү цагт хэрэг болж, хамгаалах үүрэгтэй байсан бол өнөө үед зөвхөн тэр нь эцсийн зорилго болж, хүний байр суурь, нэр төрийн хэмжүүр болж, аливааг үйлдэхийн гол шалтгаан болсон байна. Мөнгө хийх үйлдэл л хийвэл зохих цорын ганц зүйл болоод бүхний хэмжүүр болж орхижээ. Энэ дэвсгэр дээр Америкийн нэрт баян Уоррен Баффетийн амьдралыг авч үзье. Өдгөө 75 настай Баффет амьдралынхаа 50-аад жилийг эд хөрөнгөө цуглуулахад зориулжээ. Форбс сэтгүүлд мэдээлснээр бол тэрбээр 42 тэрбум долларын хөрөнгөөрөө Билл Гэйтсийн ард л орох тэргүүн баячуудын нэг. Эндээс түүний ихээхэн хэмжээний хөрөнгө, мөнгө зарцуулахдаа тэгтлээ дурладаггүй амьдралын хэв маяг нь харагдаж байна. Хэдий өглөгч зан гаргалаа ч түүнд асар их хөрөнгөөсөө өчүүхэн хэсгийг зарцуулахын тулд ихээхэн шахалт хэрэгтэй биз ээ. Энэ үүднээс үзэхэд Баффет эхний хэдэн тэрбумаа нэгэнт 1960-аад онд олоод авсан болохоор дахин хөрөнгө цуглуулахад хүч, хөдөлмөрөө зарцуулах нь огт утгагүй мэт санагдна. Баффет Адам Смитийн хэлсэнчлэн “хуурамч зүйл”-ийн золиос болов уу, эсвэл Канеманн болон түүний нөхдийн судалгаа илүү гүн гүнзгий учир холбогдлыг нээв үү?Тохиолдлоор Канеманны бичсэн өгүүллэг Баффет АНУ-ын түүхэнд гараагүй хамгийн том хандив хийснээ зарласан тэр долоо хоногт хэвлэлд гарсан юм. Баффет Билл болон Мелинда Гэйтсийн Санд 30 тэрбумыг хандивлаж, өөр хэд хэдэн сайн сананы санд 7 тэрбумыг хандивлажээ. Инфляцын төвшинг харгалзан үзсэн ч Эндрю Карнеги, Жон Д, Рокефеллер нарын хандив Баффетийнхэд хүрэхгүй байна. Баффет нэг цохилтоор өөрийн амьдралыг утга төгөлдөр болгов. Тэрбээр шашинд итгэдэггүй хүн тул түүний хандивыг хойт насанд олох ямар нэг ашигтай холбож үзэхийн аргагүй. Тэгэхээр Баффетийн амьдрал аз жаргал гээчийн талаар бидэнд юуг хэлнэ вэ?Магадгүй, Канеманны судалгаанаас үзвэл Баффет 1960-аад онд тэгтлээ их ажиллахаа больж, цуглуулсан хөрөнгөө ашиглан бридж тоглоход амьдралаа түлхүү зориулсан бол сэтгэлийн илүү эерэг ханамж олж, санаа амар байх байсан гэсэн дүгнэлтэд хүргэж болох мэт. Гэтэл ингэсэн тохиолдолд тэрбээр их хөдөлмөр, хөрөнгө оруулалтын гайхамшигт чадвараараа олсон хөрөнгө нь Гэйтсийн Сангаар дамжин дэлхийн хамгийн ядуу хэсгийнхнийг үхэлд хүргэх аюулт өвчнөөс гэтэлгэхэд тус болж байгааг үзэж, мэдрэхийн сайхныг эдлэхгүй байхсан. Тэгэхээр Баффет бидэнд аз жаргалд санаа амар байхаас арай илүү зүйл багтдаг гэдгийг сануулж байна. </span><br /><span style="font-size: 9pt; font-family: Arial;" lang="MN"></span></div><span style="font-size: 9pt; font-family: Arial; color: rgb(0, 0, 0);" lang="MN"><b><br />Copyright: Project Syndicate, 2006</b></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7136076013701144239-1727140315901795493?l=gunjeehei.blogspot.com' alt='' /></div>Гүнжээhttp://www.blogger.com/profile/04970686170878589580noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7136076013701144239.post-49208526233065671552007-12-11T08:08:00.000-08:002007-12-11T08:12:53.800-08:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family: arial; color: rgb(51, 0, 51);font-size:100%;" ><span style="font-size: 130%;"><strong></strong></span></span><span style="color: rgb(51, 0, 51);font-size:100%;" ><strong><span style="font-family: Times New Roman; font-size: 130%;"></span></strong></span><span style="color: rgb(51, 0, 51);font-size:100%;" ><span style="font-family: arial;"> ... Гадаа бүрхэг хэрнээ сэтгэл цэлмэг байх. Нэг л ялгуун аялгуу зүрхний гүнд дуулдахуй, би амрагаан санасан байжээ... Нутгийн минь зөөлөн салхи намайг үлээгээгүй удсан агаад тэр үнэрийг би зүүднээсээ олж авах нь сонин... Заримдаа их хотын энэ хөл хөдөлгөөн уйтай санагдаж, эзгүй зэлүүд алсад одохсон гэж хүсэх. Хүн төрөлхтөн яах гэж энэ суурин соёл иргэншил гэдэг зүйлийг зохиосон юм, яах гэж хэрэгжүүлж яваа юм… огтоос ойлгомжгүй. Гэвч олны бодож олсон зүйл олиггүй биш байх нь лавтай. Эсэн бусийн бодол эргэлдэнэ...<br /></span></span><span style="color: rgb(51, 0, 51);font-size:100%;" ><span style="font-family: arial;"> Над руу урин харц шидсэн эрчүүд аятайхан харагдавч бүгдийг өмчилж эс болох агаад орчлон ертөнцийн эгэл юмсыг эгэл биш болгож хардаг, эсвэл тэр эгэл юмсын цаана ямар нэгэн гун утга учир гэж байгаа даа хэмээн бясалгах адармаат бодлоон би яалтайв. Амьдралын сайн хийгээд муухайг мэдэрч явах шиг жаргал үгүй ч тэр бүхнийг эргэцүүлсээр нэг л мэдэхэд сульдах биеэн би яалтайв. </span></span><br /><span style="color: rgb(51, 0, 51);font-size:100%;" ><span style="font-family: arial;"> </span></span><span style="color: rgb(51, 0, 51);font-size:100%;" ><span style="font-family: arial;"> <br /> Ай даа, асгартал уйлмаар ч юм шиг, Алтайн цаст уулсдаа энэ холоос дуулдтал аялгуулан дуулмаар ч юм шиг яасан сүрхий гэгэлзүүр өдрөв дээ. ..Хачин их тогтвортой болчихсон сэтгэл маань хаврын цас бороо холилдсон энэ л өдрүүдэд хайлан оргилж байна. Эрчлэн хуйлрах энэ их эрч хүчээ л харин зөв зарцуулж, хэрэгтэй зүйлд нь зориулахсан. Яг л нэгэн цагт эзэн Чингис цөс ихт монголчуудын омгийг дэлхий нийт руу залж, хожмын биднийг сайн нэртэй үлдээсэн шиг ... </span></span><br /><span style="color: rgb(51, 0, 51);font-size:100%;" ><span style="font-family: arial;"></span></span><span style="color: rgb(51, 0, 51);font-size:100%;" ><span style="font-family: arial;"> <br /> Хийх ажлаа их гэж бодох тусам ихсдэг юм байна гэсэн этгээд бодол төрөхүйеэ ажлаа их гэж хэн нэгэнд туних бус харин тэр ихийг чимээгүйхэн амжуулчихаад үлдсэн цаг хугацаандаа сэтгэл зүрхээ чагнан суух нь жаргал ч юм шиг. Монголд төрсөн минь азтай шүү. Чухам энд л төрсөн учраас салхины өнгийг мэддэг болж, сарны аялгууг мэдэрдэг байж, сайхан харцанд дурладаг, саар бүхнийг эргэцүүлдэг юм шиг ээ... </span></span><br /><span style="color: rgb(51, 0, 51);font-size:100%;" ><span style="font-family: arial;"> </span></span><span style="color: rgb(51, 0, 51);font-size:100%;" ><span style="font-family: arial;"></span></span><span style="color: rgb(51, 0, 51);font-size:100%;" ><span style="font-family: arial;"> <br /> Хааяа хааяа хэнтэй ч хамаагүй биеийн жаргал эдэхсэн гэх адын бодол төрөвч, нүгэлт энэ орчлонг цагаан өнгөөр будахсан гэх их хүсэл маань дийлж ч байх шиг. Заримдаа шал утгагүй...</span></span><br /><span style="color: rgb(51, 0, 51);font-size:100%;" ><span style="font-family: arial;"></span></span><span style="color: rgb(51, 0, 51);font-size:100%;" ><span style="font-family: arial;"> <br /> Амьдрал хэмээх энэ хөлгүй далайд Аз жаргал хэмээх сувд шүүрэх гэж тэмцэж ядан яваа бүсгүйсэн үү би... Аливаад ухаалаг байх тусам өгч буй хариу үйлдэл улам тэнэг болдог орчлонгийн хяслийг сөрж л явна даа. Эмзэглэл, энэрэл хайр, сэтгэлийн их хүч, сэрэл мэдрэмжийг минь ойлгодог хэн бүхэнд баярлалтай. </span></span><br /><span style="color: rgb(51, 0, 51);font-size:100%;" ><span style="font-family: arial;"></span></span><span style="color: rgb(51, 0, 51);font-size:100%;" ><span style="font-family: arial;"> <br /> Тийм ээ, би өөртөө итгэлтэй, өөдрөг зорилготой нэгэн. Бас шар үстэй. Алтран туяарах нарны өнгөтэй энэ үс маань урам зориг өгч, урагшлах хүсэл тэмүүллийг минь хурцалдаг. Гэтэл тэр үсний өнгө тэрслүүд энэ монголчуудад тэс өөрөөр ойлгогддог. Ийм л адармаатай ертөнцөд би амьдарч байна. Сонирхолтой, хэцүү бас гэгэлзүүр... Хайрын бал дутуу санагддаг ч юм уу хааяа хааяа хачин жигтэй харцанд дурлах. Хамгийн сүүлд дурласан тэр харцнаас хойш харин нам гүм. Тэр харц технологийн даралтанд ороод намайг ширтэх завгүй. Ийм л элдэвтэй, бас эргэцүүлүүштэй орчлонд би амьдарч байна. </span></span><br /><span style="color: rgb(51, 0, 51);font-size:100%;" ><span style="font-family: arial;"></span></span><span style="color: rgb(51, 0, 51);font-size:100%;" ><span style="font-family: arial;"> <br /> Инээмсэглэх, бас дуулах сайхаан. Хорин зургаатай бусгүй халамцуухан шиг дуулж байна гээд та төсөөл дөө. Хорвоогийн амьдралын утгыг таньж мэдэх гэж, хөл тэгшхэн, хонго хөөрхөн, хөх хэлбэрлиг тийм л нэг бүсгүй дуулж байна... Сэтгэлээс гарсан тэр аялгуу нь харин хэл ус мэдэхгүй хүнд тийм ч амар ойлгогдохгүй баруун нутгийн түрлэгтэй... Тийм л нэг бусгүй дуулна. Биенийх нь хэлбэр монгол гэж анзаарагдах ч араас нь харвал шар үстэй, эвлэгхэн биетэй европ бүсгүй... </span></span><br /><span style="color: rgb(51, 0, 51);font-size:100%;" ><span style="font-family: arial;"></span></span><span style="color: rgb(51, 0, 51);font-size:100%;" ><span style="font-family: arial;"> <br /> Заримдаа өөрөө өөртөө дурлах нь зүгээр ч юм уу Өөрийгөө олж, таньж байж орчлонгийн ороо бусгааг сөрөхөөс хойш... Омголон хэрнээ ухаалаг, ойлгомжгүй хэрнээ хэрсүү тийм л нэг бүсгүй ажиллаж, амьдарч, дурлаж, хайрласаар явна...</span></span><br /><span style="color: rgb(51, 0, 51);font-size:100%;" ><span style="font-family: arial;"></span></span><br /><span style="color: rgb(51, 0, 51);font-size:100%;" ><span style="font-family: arial;">Ай , хорвоо сайхан шүү...</span></span><br /><div style="text-align: right;"><span style="color: rgb(51, 0, 51); font-weight: bold;font-size:85%;" ><span style="font-family: arial;">2006.06.11</span></span><br /></div><span style="color: rgb(51, 0, 51);font-size:100%;" ><span style="font-family: arial;"></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7136076013701144239-4920852623306567155?l=gunjeehei.blogspot.com' alt='' /></div>Гүнжээhttp://www.blogger.com/profile/04970686170878589580noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-7136076013701144239.post-68950430998928516722007-12-11T07:47:00.000-08:002007-12-11T07:55:46.557-08:00<div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(51, 0, 51);font-size:100%;" ><span style="font-size: 100%; font-family: arial;">Аугаа их ухаантнууд л өмнөө зорилго тавьдаг. Бусад нь хүслээ дагадаг... Ертөнц биднийг яаж үнэлэх нь бид өөрсдийгөө яаж үнэлж байгаагаас шалтгаалдаг..., Та яг одоо хийж буй ажлаа түр орхиод сэтгэлээ чагна, Та наанаа зогсоод хаана явж байгааг олж мэд ... Үг гэдэг агуу... Бухимдсан өдөр өөрийгөө үгээр тайвшруулж, баяртай мөчид урмаар шагнуулах хичнээн сайхан. Өнөөдрөөс эхэлж өдөр бүр түр зогсон өөрийгөө хаана яваагаа мэдэх гэж сэтгэлээ чагнахын тулд, өөрийгөө үнэлэхийн тулд блог нээлээ. </span></span><br /><span style="color: rgb(51, 0, 51);font-size:100%;" ><span style="font-size: 100%; font-family: arial;"></span></span><br /><span style="color: rgb(51, 0, 51);font-size:100%;" ><span style="font-size: 100%; font-family: arial;">Өмнө нь блог нээгээд л орхидог байв. Бас шинэчлэнэ гэж худлаа ярьдаг байв. Алдаагаа засна аа. Нэгэн танил маань эмэгтэй хүмүүс CV бөглөөд хэрэггүй, блог мэтээр өөрийгөө илэрхийлэх нь оновчтой санагддаг. Тэдний давуу тал бол их мэдрэмжтэй. Харин эрчүүд тэр бүр өөрийгөө илэрхийлж чаддаггүй... гэсэн нь үнэн ч юм шиг.</span></span><span style="font-size: 100%;"><span style="font-family: arial;"></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7136076013701144239-6895043099892851672?l=gunjeehei.blogspot.com' alt='' /></div>Гүнжээhttp://www.blogger.com/profile/04970686170878589580noreply@blogger.com1